Daar lig ik dan, in het ziekenhuis...

13 Aug 2018

Hoi lieve volgers! Dat was even schrikken! Ik ben gisteren opgenomen in het ziekenhuis en hier lig ik voorlopig nog wel even. Aangezien jullie altijd met mij meeleven en ik de komende dagen wat minder actief zal zijn op Social Media, vond ik het wel fijn om jullie even een update te geven.

 

Sorry voor mijn warrige verhaal, maar dit is ongeveer hoe het allemaal verliep en nu gaat:

 

Minder beweging

Het begon allemaal op zondag. Om 12:00 realiseerde ik mij dat ik de baby nog helemaal niet gevoeld had die dag. Ik heb toen wat suiker gegeten (een appel en een glas zelfgemaakte chocomelk, meer hadden we niet) en ben op mijn linkerzij gaan liggen. Ik begon heel rustig, maar later begon ik toch wel in mijn buik te porren en heb ik Ger geroepen. Die probeerde ook tegen de baby te praten en contact te maken, maar ik voelde nog steeds geen beweging.

Na 45 minuten vond ik het echt niet meer leuk en belde ik de verloskundige. Die nam mij meteen serieus en stond een half uur later al op de stoep. Ze luisterde meteen naar het hartje en die klonk goed. Ze voelde zelf ook geen beweging en besloot mij toch voor verder onderzoek door te verwijzen naar het ziekenhuis.
Ik wilde graag naar het Sint Antonius ziekenhuis dus zij belde daar naartoe en 10 minuten later stapten Ger en ik in de auto.


Stress!
In dit ziekenhuis kreeg ik eerst lekker een kopje thee en werd ik op bed geïnstalleerd. Ik ging aan de CTG: een apparaat waarmee ze een hartfilmpje van de baby maken en waarop de bewegingen van je baarmoeder te meten zijn. Ook werd mijn bloeddruk opgemeten. Die was wat hoog, maar wat wil je als je ineens in het ziekenhuis ligt...
Een uur lang zou ik aan de CTG blijven liggen. In eerste instantie leek het prima, maar een uur later zag het er allemaal minder rooskleurig uit. De hartslag van de baby was heel hoog (zo rond de 170) en hij had flinke dips/dalingen in zijn hartslag. Ook was er wel wat activiteit van mijn baarmoeder te zien (harde buiken? lichte weeën?) en hier reageerde de baby niet goed op (met een flinke daling in de hartslag).

 

Verder onderzoek

Er stond meteen 4 man personeel in mijn kamer waaronder een gynaecoloog. Die maakte heel snel een echo die er prima uitzag. Daarna werd mijn temperatuur opgemeten, moest ik urine inleveren, kreeg ik snel een infuus geprikt, werd er bloed afgenomen en kreeg ik een inwendige echo. Allemaal binnen een kwartier, want er was behoorlijk wat stress.

 

Kwam de baby al?

Mijn baarmoederhals was nog maar 1,9 cm. Die was dus al aan het verweken/verstrijken, wat op het begin van een bevalling kan wijzen. Dit zou veel verklaren. Ik was trouwens ook al mijn slijmprop verloren op zaterdagochtend... De voorlopige diagnose was nu dus dat mijn bevalling begonnen was, maar met 30+3 is dat niet zo mooi. Ik kreeg meteen een infuus met weeënremmers en een injectie met longrijpers in mijn been. Ook werden er verschillende scenario's besproken. In het slechtste geval zouden ze me ieder moment naar de OK brengen om de baby met een keizersnede ter wereld te brengen. Dat was flink schrikken en ik kon mijn tranen niet meer onderdrukken.

 

Naar het WKZ

Gelukkig leek meteen naar de OK toch niet nodig. Ze belden een ambulance om mij naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht (onderdeel van het UMC) te brengen. Dit is een academisch ziekenhuis met een NICU (neonatale intensive care unit). Dan was ik in ieder geval op de goede plek mocht de baby komen! Zo belandde ik voor de eerste keer in mijn leven in een ambulance. Ger reed even langs huis voor wat spullen en kwam er snel achteraan.

 

In het WKZ aangekomen
In het ziekenhuis aangekomen werd ik meteen weer op de CTG aangesloten. Dit keer was de hartslag van de baby prima. De ergste stress was nu voorbij. Deden de weeënremmers hun werk?
De gynaecoloog kwam langs, ze namen nog een keer bloed af, mijn temperatuur en bloeddruk werden nogmaals opgemeten en ik kreeg een hele uitgebreide echo (een GUO). Alles uitslagen waren goed. Yes! Na nog een half uur aan de CTG was er geen direct 'gevaar' meer en mocht ik naar een andere afdeling. Het was inmiddels trouwens 22:00 geweest.

 

De nacht

Ik kreeg een 2 persoons kamer zonder buurvrouw. Ger kon dus lekker blijven slapen. Ik was doodop en heb een prima nacht gehad. Om 2:00 moesten de weeënremmers vervangen worden, maar tegenwoordig moet ik toch regelmatig plassen... Dat is nu trouwens best een gedoe nu ik aan een infuus zit. Ik moet dan samen met mijn hele stellage op pad. Stekker eruit, niet in de knoop zien te raken, stellage de drempel van de badkamer over duwen, uitkijken met handen wassen en weer terug...

 

Hoe gaat het nu?

In de ochtend kreeg ik meteen weer een CTG. Deze zag er gelukkig ook helemaal goed uit. Optimaal zelfs volgens de verloskundige. Ook kwam de gynaecoloog langs en werd het hele proces helemaal duidelijk.

Longrijpers krijg je in 2 spuiten in je been. Eerst 1 spuit en na 24 uur nog een spuit. 48 Uur na de eerste spuit, werken ze optimaal.

Weeënremmers krijg je zolang de longrijpers nog niet optimaal werken. Ook 48 uur dus. Daarna laten ze je lichaam zijn gang gaan. De prognose voor een baby bij dit termijn is niet beter als je aan de gang blijft met weeënremmers.

Ik heb mijn eerste set longrijpers op zondag om 17:00 gekregen. Aan het eind van de middag krijg ik dus injectie 2 en dinsdag om 17:00 mag ik van het infuus af. Ik blijf in ieder geval tot woensdagochtend in het ziekenhuis. Dan kunnen ze zien wat mijn lichaam doet zonder weeënremmers. Start de bevalling dan? Of gebeurt er niks en kan ik gewoon naar huis. In het beste geval kan de baby dus ook gewoon nog een paar weken blijven zitten.

Nog een tijdje ziekenhuis

Zolang ik in het ziekenhuis ben, wordt er regelmatig een CTG gemaakt. Ook heb ik volledige bedrust. Ik mag alleen naar de badkamer (die op mijn kamer is), maar verder niks. Ook even een rondje in de rolstoel zit er niet in. Ik mag pas weer in beweging komen vanaf dinsdag 17:00.

De ergste schrik is weg. Het hartje van de baby doet het nu prima en ik voel de baby ook weer gewoon bewegen zoals altijd. Dat stelt me goed gerust.
Ik verveel me nu al behoorlijk, maar gelukkig is dat geen wereldramp. Ger is constant bij me, maar moet tussen 13:00 en 14:30 weg, zodat ik kan rusten. Maar serieus? Rusten? Ik lig de HELE dag in bed. Voor mijn gevoel moet ik eerder sporten dan rusten. Dus Netflix is voorlopig mijn redding!

Wil je op de hoogte blijven? Volg mij dan op Instagram (deze link). Daar plaats ik regelmatig een update.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18) en Pip (aug '20), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

Uitgelichte berichten

Wasbare luiers van Mooregreen: grote test

7 Jun 2020

1/9
Please reload

Nieuwsbrief
Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwste blogs
Please reload

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355