32 Weken zwanger en de bevalling was begonnen: deel 2

31 Aug 2018

Dinsdag werd ik opgenomen in het ziekenhuis, omdat ik pas 32 weken zwanger was en de bevalling al was begonnen. Ik schreef hier een blog over die eindigde op woensdagochtend. Maar wat gebeurde er daarna? Hoe kwam ik de dag door? Had de baby het nog naar zijn zin in mijn buik? Hielden de weëenremmers de weeën nog steeds tegen? Dat en meer lees je in deze tweede update.

 

Heb je de eerste update nog niet gelezen? Die vind je hier.

 

Woensdagmiddag

Net iets na de lunch komen er 2 verpleegsters mijn kamer binnen. Ik wordt overgeplaatst naar een andere afdeling. De dreiging dat ik ieder moment kan bevallen is weg dus ik ga weer terug naar de afdeling triage. Dit proces is behoorlijk lachwekkend. Ik stap over op een nieuw bed en de 2 verpleegsters verzamelen al mijn spullen en plaatsen deze naast en bovenop mij op het bed. Helemaal bedolven onder de spullen kom ik aan op mijn nieuwe kamer. De kamer ziet er bijna hetzelfde uit, maar is niet ingericht op baby's: geen babybedje, geen mutsjes die klaarliggen en geen wasbak die geschikt is om een baby in te wassen. Eigenlijk best fijn, want het is behoorlijk confronteren om tegenover een bedje te liggen waar jouw eigen baby waarschijnlijk helemaal niet in mag na de geboorte.

Een uurtje later komt mijn moeder gezellig op bezoek. Ze heeft fotoboeken meegenomen van mijn eerste jaar als baby. Ik ben zelf met 34 weken geboren en het is fijn om te zien hoe goed ik het toen deed.

Af en toe heb ik last van een harde buik. Bijvoorbeeld als ik naar de wc ga of wat beweeg in mijn bed. Absoluut niet te vergelijken met wat ik voelde toen ik de verloskundige belde of toen in gisterenavond aan de CTG lag, maar mijn buik is toch een stuk onrustiger dan bijvoorbeeld vorige week. 

 

Woensdagavond

Om 18:00 wordt mijn bami opgediend. Geen gerecht om over naar huis te schrijven, maar het voldoet. Wat ik trouwens wel schokkend vind, is dat het echt heel moeilijk is om in het ziekenhuis 200 gram groenten per dag binnen te krijgen (ook in andere ziekenhuizen). Na het eten val ik echt bijna in slaap. Ik weet niet hoe ik mijn ogen open moet houden dus ik besluit om een uurtje te gaan slapen. Ik word precies op tijd wakker voor mijn tweede (eigenlijk inmiddels 4e) spuit longrijping die sowieso de laatste is! Longrijpers werken namelijk zo'n 2 weken en worden na 34 weken zwangerschap niet meer toegediend. De prik is vervelend, maar een verkeerd geprikt infuus is vervelender. Ik kijk nog wat leuke vlogs en 's avonds komt Ger langs. Ook al slaat het nergens op, we proberen te voorspellen wanneer de baby komt. Tot dinsdagochtend heb ik constant het vertrouwen gehad dat dat echt nog wel even zou duren, maar nu niet meer. Mijn buik is gewoon onrustiger. Heel anders dan tijdens de rest van mijn zwangerschap. 
Om 22:00 besluiten we maar te gaan slapen, want we zijn beiden doodop.

 

Donderdagochtend

Vandaag ben ik precies 33 weken zwanger. Weer een mijlpaal! Om half 7 word ik wakker na een prima nacht. Ik denk dat ik een uur of 6 geslapen heb, wat al een stuk meer is dan afgelopen nacht. Ik word wakker om een super fijne tijd, want om half 8 wordt het ontbijt geserveerd en daarna zit de ochtend al snel vol met gesprekken en onderzoeken. En ik ben inmiddels wel toe aan een lekkere douche! Ik druk op de bel voor wat hulp. Mijn arm wordt ingepakt in een soort gele vuilniszak en tape. Ik word als een echte patiënt uit mijn kleren geholpen en daarna kan ik gelukkig zelf lekker douchen. Ik was lekker mijn haar met in mijn achterhoofd de gedachte dat ik geen vette kop wil hebben als de baby geboren wordt. Ik droog me af, kleed me aan (met uiteraard weer wat hulp voor mijn bovenkleding vanwege dat infuus en die paal), doe de gordijnen open, neem mijn vitaminepillen (voor zwangeren en magnesium tegen kramp in mijn kuiten) en ik duik mijn bed weer in. Daarna ontbijt ik en word ik weer aangesloten aan de CTG. Weer goed, yes!

 

Een uurtje later komt de gynaecoloog langs (met 2 stagiaires). Ze legt uit dat ik eigenlijk om half 8 's avonds van het infuus zou mogen, maar dat ze de wezenremmers toch graag door laat lopen tot de volgende ochtend. Voor de baby maakt het niet uit, maar volgens haar zou dit voor mij rustiger zijn. Dan ga je niet met spanning de nacht in en is de kans groter dat een eventuele bevalling niet 's nachts op gang komt. Dit zit me niet helemaal lekker. Ik denk dat het mij namelijk juist rust geeft als ik iets beter weet waar ik aantoe ben. Wat doet mijn lichaam als de weeënremmers stoppen? Dat is de vraag die de hele dag in mijn hoofd rondspookt.

Verder vraag ik de gynaecoloog wat de verschillen zijn in een bevalling bij dit termijn en bij een voldragen zwangerschap. Hier hebben we een klein gesprekje over. Fijn! Verder vraag ik of we een rondleiding kunnen krijgen op de couveuseafdeling en stelt de verpleegkundige voor om een gesprekje te hebben met de kinderarts over hoe de eerste weken eruit zien als je bevalt bij 33 weken. 

 

Om kwart over 11 krijg ik mijn lunch geserveerd (ja lekker vroeg), is Ger er weer en staat de kinderarts bij de deur. Zij legt heel fijn uit wat aandachtspunten zijn bij een baby van 33 weken en hoe deze periode eruit ziet voor ouders. Ze beantwoordt al onze vragen over buidelen, de gemiddelde lengte van de ziekenhuisopname en hoe lang wij zelf in het ziekenhuis zouden kunnen blijven. Fijn om wat beter voorbereid te zijn!

 

De verloskundige komt vervolgens even vertellen dat we om 16:00 een rondleiding krijgen op de couveuseafdeling. 

 

's Middags nemen Ger en ik een besluit over het tijdstip van stoppen met de weeënremmers en krijgen wij de rondleiding, maar daar de volgende keer meer over!

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

4 Voordelen van driftbuien

4 Sep 2019

1/10
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355