Babette is een brusje: ze heeft een broertje met Down

16 Jan 2018

Tien jaar oud was ik toen mijn broertje Eldert geboren werd. Ik weet nog hoe blij ik was met deze bijzondere gebeurtenis in ons gezin. Eldert was het vierde kind en ik was het jongste meisje van de drie meiden. 

 

'Eldert was een resusbaby.'

 

Eldert was een resusbaby. Dit betekende dat hij direct na zijn geboorte een bloedtransfusie moest krijgen. Het baarde mijn ouders grote zorgen. Mijn moeder werd opgenomen in het ziekenhuis om de bevalling in te leiden. Na zijn geboorte bleef Eldert een poosje in het ziekenhuis met mijn moeder. Wij als zusjes gingen op bezoek en vonden het geweldig, ondanks dat het een rare tijd was.

 

'Eldert is anders, zeiden ze. Hij heeft het Downsyndroom.'

 

Mijn vader en moeder riepen mij bij hun toen ze net thuis kwamen uit het ziekenhuis. Mijn moeder lag in bed en mijn vader zat naast haar op een stoel in de slaapkamer. We moeten je wat vertellen: Eldert is anders, zeiden ze. Hij heeft het Downsyndroom. Mijn eerste reactie was: dat maakt mij niets uit. Hij is mijn broer en ik ben blij met hem. Mijn vader barste in snikken uit. Ik ben heel blij dat je dat zegt, snikte hij. Vervolgens knuffelde ik mijn vader en verliet een beetje verward de slaapkamer. Ik snapte niet wat er nou zo serieus was aan het feit dat Eldert een mongooltje was. Nu ik zelf moeder ben, begrijp ik de zorgen van mijn ouders goed. Maar als kind van tien neem je de dingen hoe ze zijn. 

 

'Ik was apetrots op Eldert.'

 

Ik was apetrots op Eldert. Al mijn vriendjes en vriendinnetjes kwamen kijken naar onze mooie kleine speciale baby. Hij zag er super schattig uit. Blonde sluike haartjes, lief guitig koppie en grappige kroepoek oren met een prachtig wipneusje.

Als peuter was Eldert ondeugend. Hij haalde bijvoorbeeld alle planten uit de plantenbakken en gooide vazen kapot als spelletje. Mijn zussen en ik waren dol op hem en verwenden hem, speelde met hem en bemoederde hem. 

 

'Ik ontmoette veel bijzondere kinderen en mensen.'

 

Eldert bleef lang klein en dus lang schattig. Hij ging naar de peuterspeelzaal en later naar het medisch kinderdag verblijf. Ik mocht daar weleens mee naar toe en ontmoette veel bijzondere kinderen en mensen. Al heel jong leerde ik dat gezond en mobiel zijn niet vanzelfsprekend is. Dat anders zijn normaal is. Later ging Eldert naar een school voor Zeer moeilijk Lerende Kinderen. Ook daar was ik welkom als zus om mee te kijken en kennis te maken. 

 

'Zoals bijvoorbeeld door onder een tafel te poepen op vakantie'

 

In ons gezin had Eldert een speciaal plekje. Hij was de enige jongen. Dus mijn vader leerde hem vissen. Ook leerde Eldert zwemmen. Hij kon veel maar iets leren duurde veel langer dan bij andere kinderen. Wij vonden dat normaal maar dat was het natuurlijk niet. Mijn ouders stimuleerde Eldert en hielden daarmee rekening met zijn beperkingen. Hij deed alles met ons mee en zorgde nogal eens voor sensatie en hilariteit. Zoals bijvoorbeeld door onder een tafel te poepen op de vakantie in Portugal. Bij ons thuis was het nooit saai. Toen mijn man de eerste keer bij ons thuis kwam slapen om kerst te vieren gooide Eldert de nog bevroren kalkoen in ons bed. We leefden ons leven en Eldert hoorde erbij.

 

'Eldert en mijn moeder verhuisden mee.'

 

Toen mijn zussen en ik op kamers gingen om te studeren kwam Eldert regelmatig logeren. Wat was dat leuk! Mijn vader kreeg werk in Hong Kong en later in Houston en Eldert en mijn moeder verhuisden mee. Nu gingen wij bij hén logeren.

 

'Pasgeboren, klein piemeltje.'

 

Eldert groeide op tot een jonge man. Ik kreeg mijn eerste kindje en Eldert was een trotse oom van dat kleine baby’tje: Pasgeboren, klein piemeltje, zei hij toen Bram geboren werd. Nu Bram 1.85 m lang is zegt Eldert dat nog. 

 

'De zorg voor Eldert heeft haar op de been gehouden.'

 

Vlak na de geboorte van Bram stierf onze vader plotseling en onverwacht. De bodem zakte weg onder de voeten van mijn moeder. Die hals over kop met Eldert terug naar Nederland verhuisde vanuit Houston. Eldert mistte mijn vader enorm. Ik verwonderde me om zijn veerkracht en de eenvoud waarmee hij met dit verlies om ging: Papa is dood, dat is heel jammer, iedereen snikken, zei hij. Eldert vond zijn weg zonder vader. Voor mijn moeder was het moeilijk, maar ik denk dat de zorg voor Eldert haar op de been heeft gehouden.

 

'Voor mij is het vanzelfsprekend dat we voor Eldert zorgen.'

 

Mijn zussen en ik brachten veel tijd door met mijn moeder en Eldert. Eldert woonde nog jaren thuis. Tot mijn moeder eraan toe was hem iets losser te laten. Mijn moeder betrekt mij en mijn zussen in de beslissingen en zorg rond Eldert. De keuze voor welke woonvorm en waar hebben wij samen gemaakt. Mijn moeder is leidend hierin maar we delen de verantwoordelijkheid. Mijn ouders hebben dit nooit gewild of gevraagd aan ons. Maar voor mij en mijn zussen is het vanzelfsprekend dat we voor Eldert zorgen. Dat we er zijn voor hem en voor mijn moeder.

 

'We gaan allemaal mannendingen doen, daar hoort Eldert bij.'

 

Wij gaan als gezin (ik heb inmiddels twee puberzonen) regelmatig met Eldert en mijn moeder op vakantie. Mijn man heeft aan Eldert een maatje om vele autoshows en automusea af te sjouwen. Aankomend februari gaat Eldert met mijn man en zoon tien dagen naar Los Angeles. We gaan allemaal mannendingen doen, daar hoort Eldert bij, aldus mijn man en zoon. Voor mijn kinderen is Eldert een leuke oom. Iemand die andere mogelijkheden en beperkingen heeft dan zij. Iemand die erbij hoort en mee doet. Net als toen ik jong was, hebben zij Eldert aanvaardt hoe hij is. Ook merk ik een grote tolerantie bij hun in de omgang met andere mensen met een beperking. 

 

'Ik ben een brusje en daar ben ik trots op!'

 

Terugkijkend op mijn jeugd en hoe mijn leven nu is, kan ik alleen maar concluderen dat Eldert als broer mijn leven verrijkt heeft en dat nog steeds doet. Eldert is een volwassen man en blijft mijn kleine broertje. Hij neemt een belangrijke plaats in in mijn leven en ik in de zijne. Ik ben trots op hem als mens en broer. Ik ben mede door op te groeien met een broer met een beperking een tolerant en verantwoordelijk mens geworden. Anders zijn dan anderen en hulp nodig hebben bij bepaalde zaken in het leven, maken de ander niet minder waardevol. Het doet me pijn dat er mensen zijn die denken dat kinderen met een beperking beter niet geboren kunnen worden.

 

Ik ben een Brusje* en daar ben ik trots op!

 

*Een brusje is een broer of zus van iemand met een beperking.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18) en Pip (aug '20), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

Uitgelichte berichten

Wasbare luiers van Mooregreen: grote test

7 Jun 2020

1/9
Please reload

Nieuwsbrief
Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwste blogs
Please reload

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355