Confession: ik ben geen speelmama

Ik dacht altijd dat ik het heerlijk zou vinden om hele dagen lekker met mijn kind te spelen. Samen bouwen met de blokken, spelen met poppen, rijden met autootjes, driegangenmenu's maken in het speelkeukentje, zandtaartjes maken in de zandbak, hutten bouwen... Maaaaaaaaaarrrr dat blijk ik toch minder leuk te vinden dan ik dacht. Ik vind er maar weinig aan, aan dat samen spelen.

 

Wat ik wél leuk vind

Ik houd super veel van Mees en ik breng heel graag tijd met hem door. Maar dan niet spelend... Ik ga graag met Mees op pad. Lekker samen wandelen, naar de kinderboerderij, naar een indoor speeltuin of even een kopje koffie drinken in de stad. Ook lees ik graag boekjes voor, vind ik het leuk om samen boodschappen te doen en uit te pakken, lekker samen in bad te gaan, Mees te laten helpen tijdens het eten koken of om samen een boterhammetje te eten. Ik vind het ook heerlijk om het internet af te speuren naar het leukste speelgoed en om de tofste invitations to play voor Mees te bouwen. Maar écht samen spelen... Samen torens van Duplo bouwen en racen met autootjes over zijn toffe autobaan... Dat ben ik al heel snel zat. Na een minuut of 3. 

 

Schuldgevoel en jaloezie

Ik help Mees graag op gang met zijn spel, maar daarna ga ik liever met een kop thee op de bank zitten. Of zelfs de was opvouwen. Of alvast even koken. En dat ik dat zo ervaar, vind ik jammer. Ik voel me daar wel eens een beetje schuldig over. Ik ben best jaloers op ouders die dat samen spelen heerlijk vinden. Die daar energie van krijgen. Zo heeft Ger een super fijn uur gehad als hij een uur lang met Mees, op de grond, heeft gespeeld. Ik niet.

 

Het is prima

In het begin sprak ik dit eigenlijk niet uit. Ik hoopte dat het nog zou veranderen. En ik verplichtte mezelf regelmatig om bijvoorbeeld 30 minuten met mijn volle aandacht bij Mees te zijn en samen te spelen. Maar dat doe ik niet meer. Ik ben geen 'speelmama' en dat is prima. Ik doe andere leuke dingen met Mees. En dat spelen doet hij genoeg. Op het kinderdagverblijf met andere kindjes en thuis met zijn vader of gewoon lekker alleen. En natuurlijk ook af en toe met mij. Maar geen uren.

 

Westers fenomeen

Om andere moeders die dit ook ervaren even een hart onder de riem te steken: psycholoog Peter Gray schrijft in Kiind magazine met thema 'vies' dat met kinderen spelen een typisch Westers fenomeen is. Omdat er vaak geen andere kinderen zijn om mee te spelen. Dat heel veel ouders het spelen met hun kind(eren) niet leuk vinden en dat je absoluut niet met je kind moet spelen omdat je een goede ouder wil zijn. Spel is democratisch. 

 

Ben jij een echte 'speelmama' of 'speelpapa'? Wat doe jij graag met je kind?

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18) en Pip (aug '20), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

Uitgelichte berichten

Wasbare luiers van Mooregreen: grote test

7 Jun 2020

1/9
Please reload

Nieuwsbrief
Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwste blogs
Please reload

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355