De ingeleide bevalling van Zillah

18 Apr 2019

Het was nog vroeg toen manlief en ik elkaar aankeken en voor de zekerheid de vluchttas nog een keer door gingen. De spanning kwam opeens omhoog. We hadden hier 2,5 jaar voor gevochten. Na een heftige miskraam en zware ivf trajecten was ik eindelijk zwanger. Wat overigens niet inhield dat mijn zwangerschap soepel verliep. Ik werd opgenomen omdat ik weken achter elkaar niks kon binnenhouden en bloed begon over te geven. Daarna werd er zwangerschapssuiker geconstateerd en daarbovenop kreeg ik bekkeninstabiliteit.

 

"Ik voelde me haast verdrietig omdat ik dat gespartel in mijn buik zo zou gaan missen."

 

Maar eindelijk was hier het moment. Op 29 september 2018 waren wij klaar om te bellen naar het ziekenhuis voor de inleiding. We kregen te horen dat we ons om 8:00 moesten melden. We waren die ochtend wat stiller en terwijl mijn man beschuitjes met aardbeien maakte, sprong ik even snel onder de douche. Je wist maar nooit hoe het zou lopen. Daar stond ik dan met de laatste keer mijn dikke buik. Ik voelde me haast verdrietig omdat ik dat gespartel in mijn buik zo zou gaan missen. Onze kleine held was namelijk een stuiterbal! Toen wij de spullen in de auto hadden geladen, maakten we nog een paar foto’s. Daar stond ik dan voor het laatst op de plek waar we elke week een groei foto maakte. Maar genoeg daarover! Let’s go to the hospital and push this baby out! 

 

"Nu was het afwachten totdat er ook maar iets zou gebeuren."

 

Toen we in het ziekenhuis aankwamen, werd ik gelijk aangesloten op de ECG. Zoals gewoonlijk hoorden we zijn hartslag lekker up tempo. Twee uur later werden we eindelijk de onderzoekskamer ingeroepen. De stoel waarin ik bijna vertrouwd mee was geraakt, moest mij nu voor één van de laatste keren geruststellen. Met mijn man aan de ene kant, een verpleegkundige aan de ander kant en mijn eigen gynaecoloog in de ruimte waren we klaar voor de inleiding. 10 Minuten later lag ik in mijn eigen kamer in bed met het welbekende ballonnetje gevuld met water. Nu was het afwachten totdat er ook maar iets zou gebeuren. Ik bedoel; van mij mocht ik wel per direct de bloedprop verliezen, of opstaan en het gevoel hebben alsof ik leeg zou lopen. Juist het tegenovergestelde gebeurde. Vanaf 12:00 kreeg ik weeën in zowel mijn benen, rug als buik. Yes, super dus... Not! Ze bleven maar komen en elke keer trok ik aan het bed, kneep ik de hand van manlief fijn en ik heb nog nooit zo veel op mijn ademhaling gelet. Toen het om 23:00 ‘s avonds nog steeds niet veel minder was geworden, kreeg ik uiteindelijk een halve temazepam en kon ik even 4 uur slapen.

Inmiddels waren we al begonnen aan 30 september. Midden in de nacht om 3:00 kwamen de weeën langzaam maar hardnekkig weer terug. Toen ik het om half 5 niet meer in mijn eentje kon wegpuffen, maakte ik mijn man wakker. Het moment toen ik naar het toilet moest en er opeens allemaal bloed was, was het moment dat wij beseften dat balonnetje toch zijn werk had gedaan. 

 

"We konden het niet geloven, het begin was daar!"

 

Toen ik om 8:00 echt voor de laatste keer die onderzoekskamer inging en in de stoel ging liggen, kwam daar het moment: 3 cm ontsluiting! Daar lag ik dan met tranen van blijdschap in de stoel. We konden het niet geloven, het begin was daar! Opeens ging het snel. We mochten verhuizen naar de kraamafdeling, ik belde mijn tante zodat ze onze kant op konden komen, we sloten de muziekbox aan, we zetten een afspeellijst aan en pakten alles op ons gemak uit. Nou ja, gemak... Mijn man struinde elk hoekje van de kamer af en ik vroeg van alles aan de verpleegkundige. Om half 10 werden mijn vliezen gebroken. De verpleegkundige vroeg nog: “Heb je veel vruchtwater?" Maar toen ze mijn vliezen brak, merkte ze het vanzelf en ze was niet de enige. Er kwam zoveel uit dat ik even op moest staan zodat ze het bed konden verschonen.

 

 

Na in een schoon bed gestapt te zijn, werd er een infuus geprikt en arriveerde mijn tante rond 10:00. Precies op tijd, want op dat moment kwam er een erge weeënstorm. Uiteindelijk werd het te pijnlijk waardoor ik om 12:00 mijn ruggenrpik kreeg. Dat was nogal een gedoe. De verpleegkundige van de ochtend miste behoorlijk wat empathie maar ook voorbereiding. Want toen de anesthesist er was, had zij nog niks aangevuld of klaargelegd. Anastsist geïrriteerd, heerlijk was dat! Hij zette de ruggenprik middenin een weeënstorm. Super fijn maar niet heus. Ik moest namelijk rechtop zitten terwijl ik mij nergens tegen kon afzetten om de pijn te minderen, maar gelukkig had hij hem heel snel geprikt.

Helaas was er om 13:00 nog maar 4cm ontsluiting. 

 

 

Ik voelde van alles lopen, de verpleegkundige was druk bezig met nieuwe schone matjes neerleggen en mijn man en tante hielden ondertussen mijn benen beet. Rond kwart voor 2 hoorde we eindelijk dat er wat meer vooruitgang in zat, 7 en op de wee 8 cm ontsluiting. Yes! Toen de zuster mij erop wees dat ik best het knopje mocht gebruiken voor wat extra pijnstilling, wist ik niet eens waar dat ding was, totaal vergeten! Ik had gelukkig genoeg aan mijn eigen 'pijnstilling/afleiding’ in de vorm van mijn man en tante. Flauwe grappen vlogen mij om de oren en onze verloskundige en haar team pastten er precies bij. Op een gegeven moment hadden we met zijn vijven grote lol en spraken we over de foute afspeellijst die opstond. 

 

Om 16:00 hoorden we dat ik volledige ontsluiting had. Ik voelde dat onze kleine al goed aan t zakken was. Dus toen de verloskundige zei dat ze om 18:00 weer terug zou komen, zodat ik even kon bijkomen dacht ik dat het oké was. Maar 3 kwartier later riep ik: "Laat haar nu maar komen want dit duurt niet lang meer!" En dat klopte, want om 17:00 mocht ik beginnen met persen. Wat elke vrouw die bevalt vast wel heeft gedaan. Als er wordt gezegd "persen" dan lig je te puffen en als je moet puffen, pers je per ongeluk. Mij gebeurde dat dus ook wat voor hilarische momenten zorgde. Maar langzaam aan voelde ik dat het niet ver meer was voordat we hem in onze armen zouden krijgen. Toen mijn tante gekscherend zei: “Nou douw je nog ff voor de laatste keer en dan is t gedaan hoor!” 

 

En op dat moment, om 17:27 op 30 september 2018 hoorden wij het gehuil van onze zoon en stroomde ons hart over van de liefde voor onze kleine jongen. Daar lag onze zoon Ne-Yo op mijn buik. Hij reageerde op papa zijn stem en zocht mij met zijn ogen open. 

 

 

Nu 6 maanden later is het nog elke dag onwijs genieten! Genieten van ons regenboogkindje, van het vrolijke jongetje wat nu voorbij sjeest in zijn loopauto, van ons makkelijke kereltje dat altijd vrolijk is en lacht.

 

 

Meer verhalen lezen van Zillah? Je bent altijd welkom om een kijkje te nemen op haar blog.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

4 Voordelen van driftbuien

4 Sep 2019

1/10
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355