De mooie vrije geboorte van Nan

2 Dec 2018

Dit betrof mijn tweede zwangerschap. In 2016 was ik voor het eerst zwanger en had ik een super relaxte zwangerschap. Na een cursus hypnobirthing was ik toen klaar voor een bad bevalling en hoewel ik toen heerlijk de weeen in bad heb opgevangen, hebben we na de constatering van meconium houdend vruchtwater de beslissing genomen om naar het ziekenhuis te gaan. Daar kwamen we er achter dat dochter niet helemaal netjes met haar hoofd was gezakt en is ze uiteindelijk na 22 uur flink buffelen middels een vacuüm geboren. Hoewel deze bevalling niet ging zoals mijn bevalplan wensde, heb ik toch veel aan dit plan gehad, want ook in het ziekenhuis heeft men hun best gedaan zo veel mogelijk aan mijn wensen gehoor te geven. Hierdoor voelde ik mij zeer gehoord en kijk ik dus ook prima op deze heftige bevalling terug. 

 

"Ik moet sowieso niets."

 

Maar, dat nam niet weg dat ik het bij nummer twee anders wilde doen. Ik zocht een verloskundige die meer bij mij paste, meer cliënt gedreven te werk ging i.p.v. protocol gedreven. De vorige zei al ‘de volgende keer moet je in het ziekenhuis bevallen’ (indicatie op basis van GBS, bloedverlies en trage placenta). Op dat moment dacht ik ‘dat gaan we nog wel zien, ik ‘moet’ sowieso niets’. Ik vond een verloskundige die helemaal bij ons paste en mij ondanks deze risico’s (meer zijn het niet) achter mijn badbevalling thuis stond. 

 

"Alles kon op verzoek, maar niets werd opgedrongen."

 

De laatste weken van deze zwangerschap waren heel zwaar vond ik. Ik had vreselijke bekken instabiliteit en een peuter van amper 2 maakte het echt heavy. Hoewel ik erg van het ‘hands-off’ ben (en me dus ook niet wilde laten inleiden evt. met 42 weken), brak deze zwangerschap me toch wel wat op en heb ik mijn wens aangepast en me met 41 weken laten strippen. Dat was het fijne aan deze verloskundige, alles kon op verzoek, maar niets werd opgedrongen. 

 

"Ik stond in m'n blote billen een dansje in de wc te doen."

 

Op 5-10 om 12:00 ben ik gestript (wat prima ging, omdat ik al ontsluiting had en een verweekte bmm). Rond 16:00 begon ik ‘gerommel’ te voelen. Krampen die kwamen en weer gingen maar niet heftig. Nog gekookt en tijdens het eten voel ik een steek en een knap en braken mijn vliezen aan tafel (18:30). Het vruchtwater was helder, yesss! Ik stond in m'n blote billen een dansje in de wc te doen want mijn angst voor meconium was toch nog wel aanwezig. Daarna lekker nog even doorgegeten en onze peuter en oma uitgezwaaid. 

 

"Ik onderschatte het mega scherpe instinct van deze verloskundige."

 

Ik raakte naar boven en we zouden nog wat netflixen (19:00) maar al snel vond ik de weeën best pittig. M'n man was het bad al aan het volgooien, want dat duurt +/- een uur. Om 19:30 waren de weeën krachtig en volgde ze elkaar al snel op, maar gegeven mijn vorige bevalling van 22u, dacht ik er nog niet zoveel van. Mijn man was er niet gerust op en belde toch de VK welke om 20:00 arriveerde. We zouden geen controles doen, maar op mijn verzoek heeft ze toch even gevoeld. 3 cm. Kortom, dat ging nog wel even duren. Ga lekker in bad, was haar advies. Zij ging beneden even haar broodjes eten. En ik dacht nog 'die gaat nog wel even een tijdje naar huis'. Maar ik onderschatte het mega scherpe instinct van deze verloskundige. Ik stapte in bad met de hoop dat het warme water de weeën wat zouden verlichten. 

 

"Jahoor, die is gek."

 

Het tegendeel was waar. Om 20:00 stapte ik in bad en het ging AAN! Hoe ik bij mijn eerste echt in zen-trance heb gehypnobirth met ademhaling, visualisatie etc. kwam ik er dit keer niet in. Het ging te hard. Alsof de knop ineens om ging. De weeën kwamen snel en hard. Dus een beetje diep ademhalen elke wee en uitpuffen was het fijnst om te doen. Ondertussen hoorde ik dat de verloskundige op de gang m’n man vroeg om kruiken en kleertjes. 'Jahoor, die is gek' dacht ik nog op dat moment. Tijdens mijn vorige bevalling begonnen ze om 17:00 uur over kleertjes maar die baby kwam pas om 22:15. Zou deze VK ook zo hallucineren? Ze zei dat ze de kraam had gebeld, deze zou er met een uur zijn (het was 20:45). 

 

"Ik kan dit niet tegenhouden als je dat soms denkt."

 

Rond 21:00, dus een uur nadat ik het bad instapte, kreeg ik het gevoel naar beneden te moeten duwen... ik dacht dat ik hallucineerde. Een uur geleden immers 3 cm. Ik wachtte nog even een sterkere wee.. m'n boven buikspieren drukte al mee... bij de derde wee was het voor mij duidelijk: ik moest persen, en hoe! Dus ik roep de VK (die lekker beneden zat en ons boven ons gang liet gaan). Ze kwam naar boven en ik zei 'Ik heb heel erg het gevoel mee te moeten duwen!'. Vooral met de gedachte 'onee wat nu! Want ik kan dit niet tegenhouden als je dat soms denkt!'. 

 

"'Als je dat zo voelt, moet je dat doen', zegt ze doodleuk."

 

'Als je dat zo voelt, moet je dat doen' zegt ze doodleuk... En dat had ik geweten. Het was heel heftig, mijn lichaam nam het over en begon de baby eruit te werken. En heb toch flink wat oerkreten laten horen (gelukkig was dochter met oma mee). Ik vond het uitdrijven dus helemaal niet zo pijnlijk, maar de weeën vond ik wel echt heftig. Alsof m’n hele lijf was overgenomen door een mega oerkracht die alleen maar kon drukken. Maar ik kon goed 'mee komen' omdat ik voelde dat ze duidelijk zakte en eigenlijk al bijna er was. 'Ik zie haartjes' zegt VK na 3 weeën ineens. Nog een paar weeën en om 21:15 kan ik onze tweede dochter Auri zo pakken van tussen mijn benen vandaan. Het was waanzinnig echt! Ze had haar ogen open en keek me zo heel droog aan door het water. Ik pak haar rustig op en na even sputteren ging ze ademen en huilen, echt waanzinnig mooi. 

 

"Een halve lotus was onze wens."

 

Ik bloedde best aardig, en na een paar minuten konden we m'n benen niet meer zien in bad. Ik voelde dat de VK er niet gerust op was (dat ik de vorige keer flink bloed was verloren speelde hier misschien ook mee). In goed overleg toch een spuit gezet en het verzoek op bed de placenta geboren te laten worden. De VK wilde wel graag de baby vast laten aan placenta tot deze geboren werd (halve lotus was onze wens). Dus, de VK de baby, ik aan 1arm het bad uit, m'n man een doek tussen mn benen houdend, waggelen naar het bed in onze slaapkamer, haha. Was vast een heel fraai gezicht (we vonden het zelf erg grappig). Daar werd uiteindelijk de placenta na 40 min geboren (mijn placenta's zijn gewoon niet zo vlot). Een uur daarna hebben we rustig Auri afgenaveld met de cordring. Er was zoveel tijd en ruimte voor deze eerste momenten samen. Inmiddels was de kraam ook aangekomen. 

 

"Maar dit zou ik zo nog eens doen."

 

Auri woog 4340 en was dus zeker geen kleintje te noemen daarnaast kwam ze er met een fiskse gang uit. Toch heb ik er maar een klein scheurtje aan over gehouden. En omdat de baring zo kort was, voelde ik me ook niet half zo moe (ook niet in de kraamweek). Echt heerlijk, ik kon gelijk genieten en deed dat ook met volle teugen. Wat was het mooi en intiem. En de VK vond ik een topper. Ze heeft het me helemaal zelf laten doen, maar toch was haar aanwezigheid echt een bron van kracht. Ons gezin is nu compleet. Maar dit zou ik zo nog eens doen.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

De bevaltrends in 2020

17 Jan 2020

1/8
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355