Die verdomde bekkeninstabiliteit

Ik ben gewoon alweer 30 weken zwanger! En hoewel ik hier echt nog ontzettend van kan genieten, wil ik nu graag even lekker ongegeneerd klagen over die verdomde bekkeninstabiliteit. Die zorgt er namelijk voor dat ik niet meer helemaal de moeder kan zijn die ik wel graag zou willen zijn. 

 

*Klaagmodus aan*

 

Ik zou zo graag...

Die bekkeninstabiliteit is gewoon ontzettend rot. Ik kan nog net wandelen tot aan de supermarkt, maar verder hoef ik niet meer te proberen. Ik kan maar kort in de auto, ik kan maar kort stilstaan en zelfs tijdens het slapen heb ik nu veel last van mijn heupen. Het aller vervelendste is dat ik nog maar nauwelijks voor Mees kan zorgen. Een hele dag samen lukt niet meer. Een dagdeel eigenlijk ook al niet. Eén a twee uurtjes is te doen en ook dan ben ik wel de rest van de dag uitgeschakeld. Alles is me teveel: zijn luier verschonen, hem in bed leggen of uit bed halen, samen spelen op de grond, samen een stukje wandelen door de wijk... Want zijn luier verschonen betekent tillen, hem in bed leggen of uit bed halen betekent tillen én bukken, samen spelen op de grond betekent zitten in een gebukte/gedraaide houding en samen een stukje wandelen door de wijk betekent veel stilstaan en wachten. Iedere dag heb ik weer leuke ideeën. Ik zou graag samen naar een meertje in de buurt gaan om te spelen met water en zand als het lekker weer is, ik zou graag 2x per week samen naar de melktap fietsen om verse melk te halen voor zijn flesje in de avond en ik zou graag met Mees op zijn loopfiets door de wijk crossen, omdat hij daar zo ontzettend van geniet. Het doet me heel veel verdriet dat dat allemaal niet meer lukt. Ik ben momenteel niet meer de moeder voor hem die ik zou willen zijn. 

 

Emotioneel gezien is het soms pittig

Praktisch gezien valt het allemaal wel op te vangen hoor. Zo doet Ger er alles aan om mij te ontlasten (gelukkig werkt hij veel thuis!) en schakelen we hulp van familie in als Mees vanwege een snotneusje niet naar het kinderdagverblijf mag (i.v.m. Corona). Zo lezen Mees en ik veel boekjes samen en kijken we gewoon af en toe wat extra televisie. En zo doen we veel dingen die ik niet meer samen met Mees kan doen, met z'n drieën omdat het dan wél lukt. Maar emotioneel gezien vind ik het behoorlijk pittig. Ik vind het moeilijk om te accepteren dat ik veel dingen nu niet kan en dat ik Mees niet kan bieden wat ik zou willen. 

 

Ik weet wel dat...

Ik weet dat ik goed voor mijn lichaam moet zorgen en dat ik daarmee ook goed zorg voor het kindje in mijn buik. Ik weet ook dat het maar tijdelijk is en dat ik de meeste dingen over een paar maanden wél weer zal kunnen. Ik weet ook dat ik het erger vindt dan Mees. Want die vindt het hartstikke gezellig dat papa nog vaker beneden is en die vindt het fantastisch om wat vaker dan normaal samen televisie te kijken. Maar tóch is het soms gewoon even niet leuk.

 

*Klaagmodus uit*

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

Het zomer/verlof rooster van Online opvoeden

29 Jun 2020

1/10
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355