Een kindje uit China

18 Sep 2017

'Daar loopt hij dan! Hij is het echt!' Op dit moment hadden we zó lang gewacht! We hadden de foto's en filmpjes van Ethan al zo vaak bewonderd dat we ze konden dromen.

 

'Het begon allemaal al ruim 3,5 jaar eerder.'

 

Het begon allemaal al ruim 3,5 jaar eerder. Toen ging het eerste formulier in de brievenbus om het adoptietraject op te starten. Het voelde zo krom dat we door een hele bureaucratische molen zouden moeten gaan, voordat we een gezin konden worden, maar we hadden het ervoor over. We hadden in totaal 6 voorlichtingsbijeenkomsten bijgewoond, die elk een ochtend duurden. Voorlichting over de mogelijke achtergrond van de kinderen, hun biologische ouders, hun verdriet en rouw en hechtingsprocessen. We leerden waar we op moesten letten en waar we hulp konden inschakelen. We leerden dat vrijwel alle kinderen een special need hebben (SN), omdat er steeds meer kinderen een plekje vinden in hun land van herkomst. Een special need is een extra zorgbehoefte van een kind op sociaal/emotioneel vlak, medisch vlak, lichamelijk vlak of psychologisch vlak. 

 

'Wat kunnen we aan?'

 

We moesten telkens maandenlang wachten op elke nieuwe stap. Na de voorlichtingen moesten we wachten op het onderzoek van de Raad voor de Kinderbescherming en een medische keuring. Het gezinsonderzoek bestond uit een paar lange en pittige gesprekken inclusief een huisbezoek. 

We onderzochten welke landen welke eisen hadden en we onderzochten onszelf: wat kunnen we aan? Wat willen we? Met welke adoptiestichting durven wij in zee? En in welke landen bemiddelen zij? 

 

'Eenmaal op de wachtlijst konden we niks meer doen, behalve wachten.'

 

We kozen uiteindelijk voor China, en we kregen toestemming om een kindje tot 4 jaar oud te adopteren. Inschrijven, weer een medische keuring, papierwerk verzamelen, papieren laten legaliseren... We waren er druk mee! Maar eenmaal op de wachtlijst konden we niks meer doen, behalve wachten tot wij een match bleken te zijn voor een kindje. 

 

'De volgende avond zagen we voor het eerst zijn foto.'

 

Het telefoontje kwam natuurlijk onverwacht. 'Er is een kindje van ongeveer 2,5 jaar en dit is zijn medisch verhaal. Denk erover na en laat het weten'. Lang hoefden we niet na te denken. We wisten snel zeker dat deze match klopte. De volgende avond zagen we voor het eerst zijn foto. Ik durfde bijna niet te kijken, en toen ik eenmaal keek, kwam er maar 1 klank uit. 'Ooooooooohhhhh'. Ik was zo bang dat ik toch geen klik zou voelen, maar zodra we dat koppie zagen waren we opeens papa en mama. 

 

'Hij werd gepusht om ons te begroeten.'

 

Binnen 2 maanden waren we in China en kwam Ethan ons leven binnenwandelen. Toen we hem zagen, wisten we dat hij bij zijn pleegouders vandaan kwam en dat hij vreselijk in de war moest zijn. Hij werd gepusht om ons te begroeten, maar we wilden hem alle ruimte geven. En toen brak er een lachje door op dat gezichtje, en brak mijn hart van alle dubbele gevoelens. Dat vreugde en verdriet zo ontzettend nauw met elkaar verbonden kunnen zijn, is onvoorstelbaar! 

 

'We bleven hem vertellen dat we van hem houden, in het Chinees!'

 

Die eerste 2 weken in China samen met Ethan waren intens. Hoewel hij de volgende ochtend al heel duidelijk maakte dat hij bij ons wilde blijven (toen wij voor het officiële deel nog de tehuis medewerker ontmoetten die Ethan bij ons had gebracht, was Ethan bang dat hij moest blijven), moest hij door een ingewikkeld proces. Hij knuffelde ons, hij sloeg ons, hij gooide met alles, hij was ontroostbaar, hij klampte zich aan ons vast en hij hield elke stap van ons met argusogen in de gaten. Wij bleven hem vertellen dat we van hem houden, in het Chinees! Ethan was vastbesloten dat uit te proberen. 

 

'De psychologische begeleiding is veel heftiger.'

 

Toen we eindelijk thuiskwamen, wisten we dat het echte harde werk nog moest beginnen. Iedereen vroeg naar zijn taalontwikkeling, maar dat was wel het minste waar we ons zorgen over maakten! Hij leert ontzettend snel. De psychologische begeleiding is veel heftiger. 

 

'Ze hebben al zoveel meegemaakt.'

 

Ethan is een gevoelig kindje, maar weet met zijn gevoelens niet altijd goed raad. Adoptieouder zijn betekent benoemen, aangeven, benoemen... Wij moesten voor hem onder woorden brengen wat hij voelt en ervaart. Gelukkig geeft hij dan ook heel goed aan of we op het goede spoor zitten, maar dat lukt niet bij alle adoptiekinderen. Ze hebben al zoveel meegemaakt dat ze als overlevingstactiek veel wegstoppen. Aan ons als ouders de uitdaging om ze weer openheid te leren, al zal onbevangenheid nooit helemaal herstellen. 

 

'Wij moesten zijn wereldje kunstmatig klein houden.'

 

Ethan was erg bang om weer in nieuwe situaties te komen, hij was er absoluut niet zeker van dat hij bij ons zou blijven. Voor je het weet heb je een nieuwe papa en mama dus kun je maar beter iedereen te vriend houden. Wij moesten dus zijn wereldje kunstmatig klein houden: al het eten, drinken en cadeautjes kwamen via ons. Alle knuffels en troost ook. Hij was soms veel te aanhankelijk naar 'vreemden'. Gelukkig had onze omgeving veel begrip voor onze andere manier van opvoeden. Hij sliep lange tijd bij ons in bed en had de hele nacht lijfelijk contact nodig. Later kon ik op een matrasje naast zijn bedje liggen en zo sliep hij tenminste. 

Gaandeweg veranderde zijn angst en werd het persoonlijker. Hij werd bang om specifiek ons kwijt te raken en bracht dat zelfs onder woorden. Yes, de hechting is dus goed op gang! 

 

'Hij kan ons wel tot wanhoop drijven hoor.'

 

Ethan is energiek, ondeugend, onzeker, lief, eigenwijs, perfectionistisch, grappig, slim en een echte peuter. We zijn nu een jaar thuis en genieten met volle teugen van hem. Hij kan ons wel tot wanhoop drijven hoor. We komen net uit een periode waarin hij niet at. Ik kon het aantal happen die hij nam op 1 dag ook op 1 hand tellen. Met heel veel geduld, ons zo ontspannen mogelijk opstellen en een aantal tips uit een boek dat over deze problematiek bij adoptiekinderen gaat, komt daar nu een omkeer in. 

We zijn videobegeleiding gestart om meer inzicht te krijgen in hoe we hem kunnen helpen. We liepen tegen dingen aan waar we echt op vast dreigden te lopen. En wat doet dat al veel goed! De (soms opmerkelijke) handvatten die we krijgen, raken vaak precies de juiste snaar bij Ethan.

 

'Wij zijn super blij dat we hem in zijn leventje mogen begeleiden!'

 

Wanneer hij straks naar school mag, geeft dat weer nieuwe uitdagingen. Als er iets onverwachts gebeurt, is hij soms dagen (nachten) van slag... Maar wij zien hem steeds meer opbloeien en zijn potentieel bereiken en we zijn super blij dat we hem in zijn leventje mogen begeleiden!

 

Hebben jullie ervaring met adoptie?

 

*Wegens privacy is de naam 'Ethan' een gefingeerde naam. Ook de foto is fictief.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

De bevaltrends in 2020

17 Jan 2020

1/8
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355