Het bevallingsplan van Michelle liep in de soep

16 Apr 2019

Mijn zwangerschap verliep over het algemeen prima. De kleine groeide goed (en ik ook). Ik kon ein-de-lijk ongegeneerd 3 magnums achter elkaar opeten zonder mij schuldig te voelen. En dat minimaal 3x per week. Niemand die er iets van zei. Heerlijk! Al ging ik wel naar verschillende supermarkten om in te slaan. 

 

"Ik gaf destijds niet aan dat ik een jaarvoorraad ijsjes in 3 maanden naar binnen had gewerkt."

 

Tijdens elke controle lag de kleine perfect. Alsof het allemaal zo moest zijn. "Dit gaat me lukken!", dacht ik vol overtuiging. In week 28 lag de kleine man ineens in stuitligging. “Dit komt wel vaker voor, voor week 32 zijn ze bijna allemaal gedraaid”, zei de verloskundige. 

In week 29 werd ik doorverwezen naar het ziekenhuis ter controle op zwangerschapsvergiftiging. Ik kwam toch wel erg veel aan. Ik gaf destijds niet aan dat ik een jaarvoorraad ijsjes in 3 maanden naar binnen had gewerkt, maar beperkte me hierna wel tot 1 ijsje per week. 

 

"3 Weken lang heb ik 's avonds wierrook stokjes naast mijn kleine teen gehangen."

 

In het ziekenhuis was alles prima, geen zwangerschapsvergiftiging. Op de echo zagen ze dat de kleine nog in stuit ligging lag. “Nu al een dwarsligger”, dacht ik. 

Ik ging online als Sherlock op zoek gegaan naar mogelijkheden, zodat de kleine man zou draaien. 3 Weken lang heb ik ‘s avonds wierrook stokjes naast mijn kleine teen gehangen (15 min per kant!). Vol goede moed ging ik in week 30 opnieuw naar de verloskundige. “Volgens mij is hij gedraaid, ik voelde hem eergisteren goed bewegen!”, zei ik vol goede moed. Nee hoor... nog steeds in stuit ligging. “Je kan hem uitwendig laten draaien”, zei de verloskundige optimistisch. Uitwendig laten draaien... dit klonk niet erg natuurlijk. Aangezien ik mijn hele zwangerschap en bevalling al had uitgestippeld en had gepland, verstoorde dit natuurlijk mijn hele 'zen mood'. Ik was vastberaden dat ik geen keizersnede wilde (ik hoorde namelijk al mijn hele leven de horrorverhalen van mijn moeder) en koos er daarom voor om de kleine toch uitwendig te laten draaien.

 

"Yes, nu kan er niks meer fout gaan!"

 

Na slapeloze nachten en na alle YouTube filmpjes over uitwendig draaien te hebben bekeken, lag ik op het bed met 2 verloskundigen om mij heen. Ze duwde op mijn buik en verrassend genoeg, draaide hij erg snel. Gelukt! "Yes, nu kan er niks meer fout gaan!", dacht ik. 

 

"Zolang de kleine en ik geen gevaar lopen, laat ik liever de natuur zijn gang gaan."

 

Week 38: 4 controles op zwangerschapsvergiftiging verder, raadde mijn gynaecoloog mij aan om ingeleid te worden. “Zolang de kleine en ik geen gevaar lopen, laat ik liever de natuur zijn gang gaan”. De gynaecoloog stemde hiermee in en zou wachten.

 

"Dit kon niet! Ik moest de was nog doen!"

 

Week 39: (en in totaal ongeveer 40 kg zwaarder) lag ik alweer voor controle op zwangerschapsvergiftiging in het ziekenhuis. De gynaecoloog liet mij er deze keer niet vanaf komen met mijn 'laat de natuur zijn gang gaan'- instelling. 

Ik werd de dag erna ingeleid. Dit kon niet! Ik moest de was nog doen! Terwijl ik deze uitspraak huilend deed, moesten we allemaal lachen. De was maakte mij uiteindelijk natuurlijk veel uit. Ik was gewoon dood nerveus en bang. 

 

"Onderweg naar het ziekenhuis, wilde ik nog een laatste stop maken bij de wok."

 

Onderweg naar het ziekenhuis (de was was ondertussen gedaan), wilde ik nog een laatste stop maken bij de wok. Onbeperkt eten. Ons laatste avondmaal zonder baby. Wat heb ik genoten! 

In het ziekenhuis werd ik meteen aangesloten. Er zou een ballonnetje geplaatst worden. Dit zorgde ervoor dat mijn weeën op gang zouden komen. Maar nee hoor... er gebeurde niks. 

 

"Ik dacht dat ze een grapje maakte..."

 

Daarna zou ik gestript worden.. weer zo’n onbekende term. Een arts kwam de ruimte binnenlopen en vroeg of de stagiaire mocht meekijken gedurende de bevalling. Nou vooruit dan maar. De arts ging mij vervolgens ‘strippen’. Jeetje wat een pijn! Daarna kwam doodleuk de vraag “Mag mijn stagiaire ook eens voelen?”. Ik dacht dat ze een grapje maakte... blijkbaar niet. “Als je het niet erg vindt, liever niet!", antwoordde ik. Ondertussen was ik in alle staten. “Hoe krijgt ze het in haar hoofd om mij deze vraag te stellen?” 

 

"Oh shit, ik neem het terug!"

 

Vervolgens werden er weeënopwekkers toegediend. En ja hoor, de weeën begonnen. In het begin ging alles prima. “Dit doe ik wel effe”, ging er door mijn hoofd. Naarmate ze het pompje sneller lieten lopen, begon de pijn steeds erger te worden. “Oh shit, ik neem het terug! Dit doe ik niet 'effe'! Fuck dit!” 

Ondertussen waren we 32 uur, een geplaatste ballon, een strip poging en weeënopwekkers verder en was mijn vocabulaire rondom bevallingen flink uitgebreid.

 

"Ik drukte 3 keer op de alarmbel."

 

Mijn geduld begon op te raken. Weeën kwamen overal vandaan en leken niet op te houden. Wat een ellende! 

Ruggenprik! Dit was de oplossing. Ik moest en zou die prik nú hebben. Ik drukte 3 keer op de alarmbel, elke keer wat korter na elkaar en ik pufte en zei (of schreeuwde) dat ik die prik nú moest krijgen. Ik trok het niet meer!

 

"Succes met een buik die zo'n 50cm uitsteekt."

 

Na 15 minuten (hele lange 15 minuten) werd ik meegenomen voor de ruggenprik (YES!). Ik moest op de rand van het bed zitten en zover mogelijk naar voren bukken. Succes met een buik die zo’n 50cm uitsteekt. Maar oké, ik ging ervoor. Hierna zou de pijn weg zijn. 

 

"KAN NIET WAAR ZIJN"

 

De arts jaste de naald erin alsof het een dartbord was, wat een ellende. Na een paar keer prikken, zou de prik het werk doen. “Gelukkig”, dacht ik! 

Na een aantal minuten begon de pijn wat af te nemen. Buikweeën waren verdwenen (YES!), hiervoor waren rugweeën in de plaats gekomen (KAN NIET WAAR ZIJN!). “De arts kan opnieuw prikken, het is echter geen garantie dat de weeën afnemen”, zei de verloskundige. “Stomme trut", ging er als enige door mijn hoofd. 

 

"Wat een ellende die bevalling zeg."

 

Ik dacht dat het niet meer lang zou duren en wilde absoluut geen tweede prik meer, wat een ellende die bevalling zeg. Daar gaat mijn geweldige zwangerschapsplan! 

Er werd opnieuw gemeten hoeveel ontsluiting ik had. “Nu zit ik minimaal op 9 cm, kan niet anders!”, ging er door mijn hoofd… 

“Ja mevrouw... 5cm ontsluiting.”, zei de verpleegkundige.

 

"Hoe is het mogelijk?!"

 

“Potverdomme, kan niet waar zijn!" Er werd een echo gemaakt. “De kleine is weer gedraaid”. Hoe is het mogelijk?!

“Hij ligt nu sterrenkijker”. Jeetje, wat een dwarsligger!

 

"Het heet niet voor niets een keizer-snede."

 

De gynaecoloog kwam binnenlopen. “Mevrouw, we gaan voor een spoedkeizersnede”. Oh God! Dit wil ik niet! Ik was fysiek en emotioneel helemaal gesloopt en wilde dat de pijn zou ophouden. Uiteindelijk had ik geen keuze en ik gaf mij over aan het idee van de keizersnede. Hoe erg kan het zijn? Het heet niet voor niets een keizer-snede. 

 

"Zodra hij eruit werd gehaald, herkende ik hem direct."

 

Aangezien mijn ruggenprik niet goed was gezet, moest de gynaecoloog een aantal keer bij spuiten, zodat ik volledig verdoofd was. Al snel hoorde ik mijn kleine man huilen. Wat een hummeltje! Zodra hij eruit werd gehaald, herkende ik hem direct! Dit is mijn kleine mannetje, wat een engeltje. 

 

"Mijn les uit dit verhaal is..."

 

Mijn les uit dit verhaal is, is dat mijn hele planning ('zen', en thuis in bad bevallen) volledig anders is verlopen. Door je vanaf het begin open te stellen voor veranderingen (wat lastig is met die hormonen!), zal je makkelijker omgaan met wat er op dat moment gebeurt. Alles is het waard geweest om mijn kleine mannetje vast te kunnen houden! Al wordt het de volgende keer een geplande keizersnede (zonder 32 uur weëenopwekkers/ ballon/ strippen en stagiaires).

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

4 Voordelen van driftbuien

4 Sep 2019

1/10
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355