Ik werd een momzilla

10 Apr 2018

De kinderwens is er altijd al geweest, niets leek me mooier dan het mogen krijgen van je eigen kindje. Mijn partner en ik hebben gewacht tot we er samen klaar voor waren, totdat de situatie voor ons kindje het meest ideaal zou zijn. 

 

'Volgens familie sloeg ik hierin door, maar ik wilde het gewoon écht goed doen.'

 

Ik was vrij snel zwanger en ook mijn werkgever reageerde positief. Tijdens de zwangerschap hield ik me netjes aan de regeltjes. In restaurants bleef ik maar vragen of er geen rauwe eieren verwerkt waren in het eten en of mijn vlees extra goed gegaard kon worden. Volgens familie sloeg ik hierin door, maar ik wilde het gewoon écht goed doen. Toen ik tijdens een lunch buiten de deur rauwe zalm had gegeten, voelde ik mij achteraf zó schuldig. Ik kwam er namelijk later pas achter dat dit alleen mag als je zeker weet dat het vers is. Oeps...

 

'Schat, denk aan jezelf', zei hij dan. 

 

De zwangerschap verliep goed en ik had weinig klachten. Ik had even wat last van mijn rug en bekken, maar nadat ik bij een goede fysiotherapeute was geweest ging het al een stuk beter. Wel had ik veel last van stress. Het was erg druk op kantoor en net op het moment dat ik er nieuwe werkzaamheden bij kreeg, gingen collega’s met vakantie waardoor er veel extra werk op mijn bordje kwam. Ik weet nog hoe bezorgd mijn vriend was als ik weer lag te malen over alles wat ik nog moest regelen. 'Schat, denk aan jezelf', zei hij dan. 

 

'Ik was ervan overtuigd dat ons wondertje meteen zou komen.'

 

Toen was het moment daar. De babykamer was klaar, de uitzet compleet en mijn verlof ging in. Ik was ervan overtuigd dat ons wondertje meteen zou komen. Dat gebeurde niet, want ze liet me nog bijna 3 weken genieten van het heerlijke weer. Ik rustte uit en bleef wachten tot ze zich zou melden. En dat gebeurde...

 

'Er ging nog geen belletje bij mij rinkelen dat dit mogelijk weeën zouden zijn.'

 

Ik werd 's nachts wakker met buikpijn. Ik had krampen, net zoals bij buikgriep. Er ging nog geen belletje bij mij rinkelen dat dit mogelijk weeën zouden zijn. Dat doet toch veel meer pijn? Mijn vriend ging de volgende ochtend dus ook gewoon naar zijn werk en ik deed het huishouden en wandelde met de hond. Af en toe moest ik even stil staan om diep te zuchten en dan kon ik weer door. Het rommelde die dag wat door en 's avonds ben ik gaat timen of dit misschien toch weeën waren. Ik zocht het een en ander op op Google en kwam erachter dat dit toch een soort voorweeën waren. We zijn daarna lekker gaan slapen en zouden wel zien.

 

'Zo pijnlijk was dit toch ook weer niet?'

 

Ook deze nacht werd ik wakker. Ik kon niet meer liggen. Ik moest de krampen wegpuffen en heel goed letten op mijn ademhaling. Ik ben gaan douchen en vroeg mijn partner of hij thuis wilde blijven. Er zaten steeds 8 minuten tussen en ik had nog steeds het gevoel dat dit geen echte weeën waren. Zo pijnlijk was dit toch ook weer niet? Ik bleef heel rustig totdat ik ineens hevig bloed ging verliezen. Ik schrok me kapot en zocht het lijstje van de verloskundige. Daar stond op dat je bij bloedverlies meteen moest bellen. Een half uurtje later stond ze op de stoep.

 

'De verloskundige moest lachen en vertelde mij dat ik al 9 centimeter ontsluiting had!'

 

Ik wilde graag in het ziekenhuis bevallen. De verloskundige wilde eerst kijken hoe ver ik al was. Ik dacht dat ik misschien 2 of 3 centimeter ontsluiting zou hebben. De verloskundige moest lachten en vertelde mij dat ik al 9 centimeter ontsluiting had! Ik vertelde dat ik naar het ziekenhuis wilde, maar zij vertelde dat dat niet meer ging gebeuren. 

 

'Ik ben liever aan het bevallen dan dat ik verkouden ben.'

 

Ik heb gewacht op persdrang en vanaf het moment dat ik mocht persen duurde het nog maar 3 kwartier. Ik vond het echt meevallen. Ik ben liever aan het bevallen dan dat ik verkouden ben. Ja de persweeën zijn heftig en dat het staan van het hoofdje 'the burning ring of fire' wordt genoemd, snap ik, maar zo erg was het niet. Ik heb niet geschreeuwd en heb mijn lichaam gewoon laten doen wat het hoort te doen: een kindje ter wereld brengen. 

 

'Ik had wat moeite met het kraambezoek.'

 

Mijn kraamweek was heerlijk. Ik had een fijne kraamverzorgster en de kleine deed het heel goed. Ik had wat moeite met het kraambezoek. Ik wilde rust en met mijn gezin en de kraamverzorgster in onze bubbel zijn. Ik heb maar moeten accepteren dat familie en vrienden ons meisje ook wilde zien. Als er veel bezoek geweest was, was ze onrustig en overprikkeld en dat wilde ik niet voor haar. We hebben er dan ook bewust voor gekozen om haar niet vast te laten houden door anderen. Ze was nog zo klein!

 

'Ja, ik ben een momzilla.'

 

Maar toen begon het, na de kraamweek. Ik ben best zelfverzekerd, weet wat ik wil in het leven en kan goed keuzes maken. Tot ik moeder werd. Ik had NOOIT gedacht dat ik zo zou worden. Mijn partner en ik hoorden de term 'Momzilla' op tv. We keken elkaar aan en begonnen te lachen. Ik vroeg aan hem: 'Ben ik een momzilla?' Hij hield wijs zijn mond. Natuurlijk wist het antwoord zelf ook wel. Ja, ik ben een momzilla. 

 

'Alles moet op mijn manier.'

 

Ik ben een mega controlfreak als het om mijn dochter gaat. Alles moet op mijn manier: schema's, tijden, eten, slapen, alles! Naast dat mijn manier de enige manier lijkt, ben ik ook erg onzeker. Daar waar ik altijd precies wist hoe en wat, heb ik dat met haar totaal niet. Ik probeer mijn moederinstinct te volgen, maar ik ben en blijf onzeker. Is dit wel het juiste? Doe ik het wel goed? Dit had ik ook super erg met borstvoeding, waardoor ik na 8 weken besloot te stoppen. Ze was een reflux baby. Het eindeloze rechtop houden en spugen werd me teveel. 

 

'Het heeft van mij een totaal ander mens gemaakt.'

 

Moeder worden is iets moois. Het mooiste wat er is zelfs. Maar het heeft van mij echt een totaal ander mens gemaakt. Iets wat ik nooit had verwacht. Inmiddels is ze een jaar oud en blijf ik mezelf maar afvragen of ik dingen anders had moeten doen en blijf ik mezelf verwijten maken. Ze zal altijd mama's kleine meisje blijven en alles voor mij zijn, maar het zou goed zijn als ik haar een klein beetje meer zou kunnen loslaten. Ik ben benieuwd wat de tijd ons gaat brengen. 

 

Hoe heeft het moederschap jou verandert?

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

Het zomer/verlof rooster van Online opvoeden

29 Jun 2020

1/10
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355