Ik zag het meteen: mijn kind heeft down

29 Jan 2018

'Ik wens dat er vandaag een zonnestraal precies op je gezicht valt. Zo eentje die je zachtjes kriebelt, je wang verwarmt en je ogen laat schitteren', stond er op het kaartje dat ik gisteren tijdens een voor mij georganiseerde babyshower kreeg. Exact dat gebeurde zojuist! Dat het nog winter is maar de zon schijnt en dat dan de warme zonnegloed met een frisse geur je een huppelloopje geven. Ondanks dit lente-achtige gevoel, ervoer ik een leegte. Een gemis. Mijn moeder had hierbij moeten zijn. Dit gevoel had ik met niemand minder dan haar willen delen. Maar ik kan het niet meer haar delen. Nooit meer. Want ze is er niet meer. Toch probeer ik het. Zachtjes fluister ik: 'mooi weer he, mammie?' en 'voel je het zonnetje?'.

 

'Ik ga op een bankje zitten en denk terug aan de geboorte van Lorijn.'

 

In de verte zie ik een vader met zijn zoontje op de wip. Het zoontje schreeuwt het uit van plezier. 'Hoger papa! Hoger!'. Ik vraag me af of je zo hoog kunt gaan dat je de hemel kunt aanraken en geniet glimlachend van zijn gelach. Zachtjes fluister ik dat ik dankbaar ben voor het feit dat ik zelf ook een zonnestraal van een zoon heb. Ik weet niet tegen wie ik het zeg. Maar het moet even gezegd worden. Ik ga op een bankje zitten, voel de warmte op mijn huid, leg mijn handen op mijn dikke zwangere buik en denk terug aan de geboorte van Lorijn. 

 

'Ik zag meteen dat hij anders was.'

 

16-02-2016. Het zat eraan te komen. Ik had al een paar dagen regelmatig last van krampen waarvan ik dacht dat het best eens weeën zouden kunnen zijn. Dinsdagochtend volgden ze elkaar dermate snel op dat we de verloskundige belden en een uurtje later in het ziekenhuis verwacht werden. Ik vond het enorm spannend en weet nog dat ik aan de verloskundige vroeg: 'komt hij dan echt vandaag!?'. Ik kreeg een volmondige 'ja' terug. Vandaag ging het gebeuren! Om bijna half 5 was het dan eindelijk zover. 'Nog 1 keer persen!', zeiden ze. En floep, daar was hij! De navelstreng was te kort om hem meteen op mijn borst te leggen, maar ik zag desondanks meteen dat hij 'anders' was.

 

'Ik vroeg me af of het ongepast zou zijn wanneer ik zou vragen of zij ook dachten dat hij misschien het syndroom van down zou kunnen hebben.'

 

Even was het stil. Niemand zei wat. Ik vroeg me af of het ongepast zou zijn wanneer ik zou vragen of zij ook dachten dat hij misschien het syndroom van down zou kunnen hebben. Desondanks vroeg ik het. Het bleef angstvallig stil en alleen de verloskundige zei: 'ik snap wat je bedoelt'. Toen ik hem eindelijk op mijn borst mocht nemen, bestudeerde ik zijn pinkje, zijn handlijn en zijn teentjes. Ik wist dat veel kinderen met het syndroom van down een boogje in hun pinkje hadden evenals een doorlopende handlijn en dat er vaak sprake was van een klein afstandje tussen de grote en de andere tenen. Lorijn had zulke teentjes. En ook in zijn pinkjes zaten boogjes. Voor mij was het duidelijk. Dat waar ik een onderbuik gevoel over had tijdens de zwangerschap klopte: hij had het syndroom van down.

 

'Mijn man snapte niet zo goed wat ik bedoelde.'

 

Medici zeiden geen uitspraak hierover te kunnen doen zolang er geen onderzoeken plaatsgevonden hadden en mijn man snapte niet zo goed wat ik bedoelde. Ik wist het echter zeker en verwarring, verwondering en angst maakten zich van mij meester. Ik was ineens moeder en dan ook nog moeder van een speciaal kindje. Wat nu dan!? Hoe zou onze toekomst eruit zien? Zou alles nog meer anders dan anders worden? Had ik hier als moeder zijnde schuld aan? Zouden we dit kunnen? Niemand kon me antwoorden geven op deze vragen, want eerst moest er aan de hand van bloedafname onderzocht worden of er inderdaad sprake was van trisomie 21. Pas daarna zouden we verder kijken.

 

'Dit was gewoon mijn kindje!'

 

's Nachts, toen iedereen sliep, keek ik naar mijn kleintje in het doorzichtige wiegje naast mijn bed. Het voelde alsof ik het grootste cadeau ter wereld gekregen had. Hij was zo prachtig mooi! Ik kon niet stoppen met naar hem kijken, naar hem luisteren en hem voorzichtig aanraken. Dit was gewoon mijn kindje!

 

'Op vrijdagmiddag volgde het verlossende woord...'

 

De volgende dagen leefden wij in een soort van cocon in het ziekenhuis. Iedereen was heel zorgzaam en wij waren ontzettend trots, maar ook heel bezorgd. Zou hij een hartafwijking hebben? Zou hij ooit kunnen lopen? Zou hij ooit kunnen praten? Zou hij ooit naar school toe kunnen? Zoveel vragen... Op vrijdagmiddag net voor we uit het ziekenhuis ontslagen werden, volgde het verlossende woord: 'Lorijn heeft het syndroom van down'. (Kraam)tranen stroomden die dag. We hadden geen idee wat ons te wachten stond. 

 

'Wij hebben een zonnestraal van een zoon!'

 

Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik me nooit maar dan ook nooit zoveel zorgen gemaakt. Wij hebben een zonnestraal van een zoon! Lorijn is enorm vrolijk, lief, communicatief en sociaal. Hij wordt dan nu pas twee, maar ik heb er het volste vertrouwen in dat alles meer dan goed komt. Zijn hartafwijkingen vallen mee en de gaatjes groeien mogelijk zelfs vanzelf dicht. Er is weliswaar sprake van wat extra ondersteuning in de vorm van fysiotherapie en logopedie, maar verder zijn we ons nu zelfs aan het oriënteren op regulier basisonderwijs. Lorijn zit ook op een regulier kinderdagverblijf en dat gaat, soms met een klein extra duwtje in zijn rug, omzettend goed!

 

'Ik kijk naar de hemel en fluister: Fijn hè mam? Dit.'

 

Lorijn stelt ons geduld op de proef, maar dat hadden we juist nodig in deze tijd waarin alles zo snel en efficiënt mogelijk aangepakt dient te worden. Hij zet ons letterlijk stil waardoor we in staat worden gesteld om te zien, te voelen, te ruiken en te proeven. We beleven met hem een hele nieuwe dimensie leven. Alsof alles nog meer zin heeft. En iedereen die hem kent, is dol op hem. Voor geen goud zouden we hem willen missen. Hij geeft ons leven een gouden randje. Net zoals de zon. Die je zachtjes kriebelt, je wang verwarmt en je ogen laat schitteren. Ik kijk naar de hemel en fluister: 'Fijn hè mam? Dit.'

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

Het zomer/verlof rooster van Online opvoeden

29 Jun 2020

1/10
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355