Je kind begeleiden als een dierbare overlijdt: 11 tips

21 Apr 2019

Het leven bestaat uit geboorten en overlijdens. Helaas worden wij als volwassenen, en daarmee ook automatisch onze kinderen ooit geconfronteerd met de dood, soms ook in persoonlijke kring. Daarnaast krijgen onze kinderen te maken met verdrietig nieuws, zoals de aanslagen in Utrecht. Hoe gaan we hiermee om? En hoe kunnen wij onze kinderen begeleiden? In deze blog enkele tips hoe hiermee om te gaan.

 

  • Allereerst is het goed ons te realiseren dat kinderen vergelijkbaar als volwassenen kunnen reageren als het gaat om verdrietig nieuws. Maar er zijn ook verschillen. Kinderen reageren vanuit hun kind zijn op nieuws. Daarnaast kijken jonge kinderen op een andere manier tegen de dood aan dan oudere kinderen.

  • Veel ouders strugglen met de vraag of ze hun kind wel moeten belasten met verdrietig nieuws. We belasten onze kinderen uiteraard liever niet maar feit blijft dat mensen overlijden. Ieder kind zal daardoor ooit wel geconfronteerd worden met het overlijden van een grootouder, ouder, klasgenootje of een buurman/buurvrouw. Het is dus enorm moeilijk om je kind ervan te weren. De dood hoort bij het leven dus is het belangrijk dat kinderen dit ook meekrijgen.

  • Daarnaast willen ouders hun kinderen vaak geen extra verdriet bezorgen en verbergen ze hun emoties voor hun kinderen. Emoties horen echter bij het leven en kinderen leren van hun ouders. Het is dus niet erg om je emoties te laten zien aan je kind en om ook te benoemen dat je verdrietig bent. 

  • Als een dierbare overlijdt of binnenkort komt te overlijden is het goed om het nieuws kort maar bondig over te brengen. Het heeft namelijk geen zin om er een lang verhaal van te maken. Vaak weten kinderen namelijk al niet meer waar het over ging als je er een lang verhaal van maakt. En als je kind behoefte heeft aan meer uitleg, zal je kind hier om vragen.

  • Je kan vertellen dat iemand die dood is niets meer voelt en dus geen pijn heeft. Houd er rekening mee dat kinderen dingen soms erg letterlijk nemen. Vertel dus niet aan een kind dat ‘dood zijn slapen is maar dan voor altijd’, ‘doodgaan betekent dat iemand op een verre reis is en nooit meer terugkomt’ of ‘iemand dood is gegaan omdat hij zo ziek was’. Jongere kinderen maken geen onderscheid tussen ernstige en minder ernstige ziekten en kunnen bang worden bij een onschuldige griep.

  • Probeer slecht nieuws te brengen op een plek waar je kind zich veilig voelt. Dit kan thuis op de bank in de woonkamer zijn maar ook bijvoorbeeld bij jouw op schoot. Zorg voor zo weinig mogelijk prikkels (tv, tablet of telefoon dus uit).

  • Kinderen zijn heel nieuwsgierig en kunnen je soms vragen stellen waar je het antwoord niet op weet. Als ouder hoef je niet op alle vragen een antwoord te hebben. Je kan als ouder gerust zeggen “ik weet het niet maar ik denk...”. Dit antwoord is niet alleen eerlijk maar het geeft ook ruimte voor een gesprek. 

  • Besef en accepteer dat ieder kind op zijn eigen manier omgaat met verdrietig nieuws. Er is geen goed of fout. Het kan dus voorkomen dat een kind tijdens of na het horen van verdrietig nieuws gewoon weer verder gaat met spelen, sporten, het maken van huiswerk. Ieder kind gaat anders om met verdrietig nieuws.

  • Er zijn veel boeken die samen gelezen kunnen worden, denkende aan ‘Lieve oma Pluis’, 'Meest gestelde vragen over kinderen en de dood', 'Dag lief muisje', en 'Ik zal je nooit vergeten'.   

  • Houd er rekening mee dat kinderen last kunnen hebben van scheidingsangst, eventueel weer opnieuw in bed kunnen gaan plassen of weer gaan duimzuigen. Sommige kinderen kunnen introvert maar ook drukker gedrag gaan vertonen. Andere kinderen kunnen gaan klagen over buik- of hoofdpijn. Blijf je kind volgen, kijk waar de behoefte van je kind ligt en neem de klachten van je kind serieus.

  • Ten slotte geef ik graag mee dat het ook voor ouders verdrietig is als een naaste overlijdt. Deze emoties hebben ook bestaansrecht. Dat jij als ouder ook emoties hebt is een normale reactie. 

 

Heeft jouw kind wel eens te maken gehad met een dierbaar persoon die overleed? Hoe gingen jullie hiermee om?

 

Deze blog is geschreven door Vanessa Wenners – Lo-A-Njoe, orthopedagoog en moeder van 3 kinderen. Vanessa is o.a. opvoedblogger en blogt- vaak met humor- over haar ervaringen als moeder en over wat zij meemaakt in het leven. Via de Facebookpagina’s @ParenthingNL en @opvoedblogsikbenouder of de website ikbenouder.nl kun je haar blogs lezen.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

De bevaltrends in 2020

17 Jan 2020

1/8
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355