Mijn bevallingsverhaal

23 Oct 2018

Met 35 weken en 5 dagen zwangerschap braken 's nachts mijn vliezen. Ik was al een paar dagen verkouden en ik sliep belabberd. Ik wilde mijn bed uitgaan om even te stomen, zodat ik daarna hopelijk nog een beetje kon slapen. Toen ik opstond, dacht ik dat ik in mijn broek plaste en je raadt het al: dat was vruchtwater.

 

Lees ook: Baby geboren: welkom lieve Mees!

 

18 September

Rond half 3 's nachts stapte ik mijn bed uit en had ik dus het gevoel dat ik in mijn broek plaste. Ik ging even naar de wc, friste mezelf op en liep naar de keuken om water te koken om te gaan stomen. En toen gebeurde het nog een keer! Nu kwam er wel in mij op dat het wel eens vruchtwater zou kunnen zijn. Ik bedoel: Ik was zwanger, maar toch niet volledig incontinent?

Ger was inmiddels ook wakker en hoewel hij vond dat ik de verloskundige al wel moest bellen (dat doe je als je vliezen breken voor de 37 weken), wilde ik het nog heel even aankijken. Ik liep wat door huis, ging een paar keer staan en zitten en daarna was het voor mij ook duidelijk: mijn vliezen waren gebroken.
Ik belde de verloskundige en die kwam meteen gezien mijn termijn. Ze wilde een testje doen om te zien of het echt vruchtwater was, maar toen ze het langs mijn benen zag druipen (sorry voor de details) vond ze dat niet meer nodig.

Ze belde naar het ziekenhuis (mijn eerste keuze) om te vragen of er plek was en ondertussen pakten wij de laatste spullen in. 

 

In het ziekenhuis

Eenmaal in het ziekenhuis werd ik natuurlijk eerst onderzocht. Ik kreeg weer een CTG en er werden nog wat andere onderzoeken gedaan. Ik had nog geen weeën en naar de ontsluiting wilden ze nog niet kijken, i.v.m. infectiegevaar (omdat mijn vliezen waren gebroken). Dat zouden ze pas doen als ze zeker wisten dat de bevalling was begonnen en daar was nog geen sprake van. Ook werd er uitgelegd dat ze mij met gebroken vliezen rond zouden laten lopen tot de dag dat ik 37 weken zwanger zou zijn. Dat is protocol. Als de bevalling dan nog niet begonnen zou zijn, zou ik worden ingeleid. Als de bevalling al wel spontaan zou beginnen, zouden ze het overigens ook niet tegenhouden. Ik zou in ieder geval niet naar huis gaan zonder baby en tot die tijd zou ik dagelijks antibiotica krijgen (ook i.v.m. infectiegevaar), dagelijks een CTG krijgen en mezelf dagelijks 4 keer temperaturen.

Toen dat allemaal achter de rug was, mocht ik naar een andere kamer waar ik de komende dagen zou verblijven. Ik lag inmiddels in een flinke plas vruchtwater en dat voelde best vies en gênant. Ik trok mijn broek uit, verruilde deze voor een nachthemd, kreeg een stapel kraamverbanden aangereikt en zo schuifelde ik de gang door.
Eenmaal aangekomen in die kamer gaf ik aan dat ik eerst maar eens zou gaan douchen. De verpleegster zei toen: "Dat zou ik niet doen hoor. Ik zou gaan slapen. Vruchtwater is toch steriel." Ja HALLO! Ik zit tot mijn tenen onder het vruchtwater. Zo kan ik toch niet een bed induiken? Ennuh, urine is ook steriel...


De dagen die volgden

De dagen die volgden, waren best zwaar. Telkens kreeg ik weeën en dachten we dat de bevalling begon waarna het weer afzakte. Zo heb ik in de 2 nachten voordat de bevalling begon 3 uur lang aan de CTG gehangen. De ene keer van 00:00 uur tot 03:00 uur en de andere nacht van 1:00 uur tot 4:00 uur. Daarnaast was ik dus nog steeds verkouden en had ik ook nog een ontstoken kies (achteraf hielp de antibiotica hier goed tegen).

Het echte begin

Op 21 september, de dag dat ik 36 weken en 1 dag zwanger was, begon de bevalling echt. Ik had na het avondeten een dutje gedaan, omdat ik helemaal kapot was na al die gebroken nachten en oefenweeën en werd rond 18:30 wakker van de pijn. Het was vervelend, maar zeker nog goed te doen. Mijn vader kwam langs en tussen de weeën door, kon ik nog wel een gesprek voeren. 

Nadat dit een tijdje aanhield, vroeg de verpleging mij om even te gaan douchen. Als het af zou zwakken, zou het weer vals alarm zijn. Maar als het door zou zetten, zou de bevalling zomaar eens begonnen kunnen zijn...
Ik stapte onder de douche en na 10 minuten was mij wel duidelijk dat het niet af zou zwakken. Ik droogde mij af, kleedde mij weer aan en mijn vader ging naar huis. Ik was inmiddels namelijk al geen goede gesprekspartner meer.
Ondertussen probeerde ik Ger op de hoogte te houden. Hij was namelijk aan het werk (hij was gitaarles aan het geven in Wageningen). Ik zei dat ik het vermoeden had dat de bevalling was begonnen, maar dat hij maar gewoon door moest werken. Het was al zo vaak vals alarm geweest...
Iets later appte ik dat als hij klaar was, hij meteen naar het ziekenhuis moest komen. Ik dimde het licht, zette een muziekje aan en liep rondjes door de kamer.
Om 21:30 kwam Ger aan in het ziekenhuis. Hij was na zijn werk zo snel als hij kon naar Utrecht gereden (hij heeft zelfs een bekeuring gereden). Wat was dat fijn!


De eerste 4 centimeter

Niet heel veel later, kwam de klinisch verloskundige binnen. Het was nu wel duidelijk dat ik aan het bevallen was dus ze wilde eindelijk toucheren! Ze ontdekte dat ik al 4 centimeter ontsluiting had. Jeeeejjj! Het was nog goed te doen, dus die 4 centimeter voelde echt als een cadeautje.

 

De tweede 4 centimeter

In de 2 uur die volgden, kreeg ik het zwaarder. Ik vond de weeën heel pijnlijk en deed mijn uiterste best om ze weg te zuchten. Ik had mij voorgenomen om verschillende houdingen aan te nemen, maar ik was zo moe dat ik veel liever op bed lag. Ook stapte ik nog even onder de douche wat ik heerlijk vond. Helaas viel toen het signaal van de draadloze CTG weg dus moest ik er onderuit.
Toen de verloskundige na 2 uur weer toucheerde, bleek ik al op 8 centimeter te zitten. Ik dacht toen: "Yes, dit gaat goed. Ik kan dit!" Er werd me nog pijnbestrijding aangeboden, maar dit aanbod sloeg ik af.

 

Het stagneerde

Tot 8 centimeter ging het dus super voorspoedig. Daarna stagneerde het helaas. De weeën werden heftiger, ik had veel meer moeite met het opvangen van de weeën en tussen de weeën door viel ik bijna in slaap. Zo moe was ik na een week lang nauwelijks slapen en het eerste deel van de bevalling. Ik probeerde nog van houding te wisselen, maar ik kon eigenlijk niet meer op mijn benen staan.

Mees in de problemen

Ik bleef dus heel lang hangen op ongeveer 9 centimeter en na een tijdje kreeg Mees het moeilijk in mijn buik. Zijn hartslag zakte te vaak, te ver en te lang. Het mocht nu niet meer lang duren. Ik moest op mijn zij gaan liggen voor extra druk en in deze houding ging ik helemaal dood. Ik riep constant: "Ik kan dit niet", "Dit is niet te doen", "Ik kan dit écht niet!". Uiteraard bleef ik wel op mijn zij liggen, want dat was belangrijk. Ik smeekte nog om pijnstilling, maar hier was het al te laat voor. 
De hartslag van Mees bleef te slecht reageren op mijn weeën en de kinderarts, die al een tijdje stand-by stond, werd erbij gehaald. Hij kwam de kamer binnen en begon met nog wat ander personeel van alles klaar te zetten (denk bijvoorbeeld aan spullen om Mees te beademen).

 

Persen

Eindelijk zat ik op een gegeven moment op de 10 centimeter en mocht ik gaan persen. Mijn persdrang was nog helemaal niet zo groot. Ik wilde de weeën nog liever wegpuffen, maar er was niet veel tijd meer. Met mijn benen in de beugels deed ik mijn uiterste best om Mees er zo snel mogelijk uit te persen. Op een gegeven moment vroeg de verloskundige of ik het goed vond dat ze een knip ging zetten. Ik dacht alleen maar: "Ja natuurlijk! Al knip je mijn hele onderkant eruit. Help me! Haal die baby eruit!"

Na nog geen 20 minuten persen werd, met behulp van een knip, Mees geboren op 22 september om 4:29. En niet veel kwam ook de placenta eruit. Voor die placenta heb ik trouwens nauwelijks moeite hoeven doen. 

Het gouden uur

Gelukkig kwam Meer mooi roze en huilend ter wereld! Wat een opluchting! De eerste Apgar score van Mees was een 9 en de kinderarts vertrok weer. Mees heeft de eerste 1,5 uur heerlijk op mijn borst gelegen. Halverwege hadden ze hem al even willen wegen, maar daar zag ik het nut niet van in. Dat kon ook later wel. Hij keek me heel helder aan en dronk zelfs al even uit de borst. Ondertussen werd ik gehecht, maar die pijn vond ik niks meer vergeleken met de bevalling.

 

Daarna werd hij onderzocht en daaruit bleek dat het toch niet zo heel goed met hem ging, maar daarover later meer.

Terugblik
Ik kijk positief terug op mijn bevalling. De eerste 8 centimeter gingen voorspoedig en daarna vond ik het echt hels. Maar ja, bevallen hoeft ook niet leuk te zijn. De meeste wensen over mijn bevalling zijn uitgekomen. (Mijn geboorteplan vind je hier.) De enige medische ingreep was een knip, ik heb geen pijnbestrijding gehad, de baby is direct op mijn borst neergelegd, hij is hier 1,5 uur onverstoord blijven liggen, ze hebben de navelstreng uit laten kloppen en hij kreeg niet het vitamine K shotje, maar onze eigen vitamine K. Ik had wel leuk bedacht verschillende houdingen aan te willen nemen en niet op mijn rug te willen liggen, maar dat kon ik gewoon niet meer op dat moment. Ik heb helaas wel al vrij snel een spuit gekregen om de placenta eruit te krijgen (en dit wilde ik dus niet), maar daar kon en kan ik me ook niet meer druk om maken. 
 

De verpleegkundige en verloskundige die mij hebben geholpen waren echt fantastisch. Mochten zij dit lezen: dankjewel voor jullie fantastische zorg en hulp!

 

Lees ook: Waarom wij na de bevalling in het ziekenhuis moesten blijven.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

De bevaltrends in 2020

17 Jan 2020

1/8
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355