Mijn eerste trimester

30 Mar 2018

Jullie hebben het allemaal al kunnen lezen: IK BEN ZWANGER! WOEEHOEEEEEEE
In deze update klets ik ik jullie gezellig bij over het eerste trimester van mijn zwangerschap. Lezen jullie mee?

 

Lees ook: Ben ik echt zwanger?!

 

Zwanger in Vietnam

Ik startte mijn zwangerschap in Vietnam. Dat was echt een heel avontuur! Het kopen van een zwangerschapstest was al lastig in een apotheek waar de medewerker geen woord Engels spreekt, maar de hitte en de geuren op straat waren nog veel heftiger. Zodra ik de deur uitliep leek iedereen wel aan het koken te zijn met heftige specerijen en wist ik niet meer waar ik het zoeken moest. Ook 37 graden in een vieze, grote stad (Ho Chi Minh City) was zwaar kan ik je vertellen! 

Daarnaast had ik al vrij snel last van gespannen borsten (die ook al snel een ruime cup groeiden!), enorme vermoeidheid, een opgeblazen buik en extreme misselijkheid. Ik moest wat eten voordat ik mijn bed uit kwam, moest een lege maag voorkomen en had een afkeer tegen bijna alles (wat voedsel betreft). De ene dag leefde ik op rauwkost en de andere dag op frietjes. Het zal je dan ook vast niet verbazen dat ik de laatste weken van onze reis vooral op bed heb gelegen, onder de airco.
Ik moet natuurlijk niet vergeten te vertellen dat ik ondanks de kwaaltjes, hitte en geuren super gelukkig was met mijn zwangerschap! De kwaaltjes stelden me ook wel een beetje gerust, omdat ik hierdoor zeker wist dat mijn lichaam steeds meer HCG aanmaakte.

 

Een inwendige echo in Vietnam
In de laatste paar dagen van onze reis door Azië had ik een echo gepland staan. Ik wilde dolgraag weten of het hartje klopte en ik wilde onze ouders en vrienden bij thuiskomst met zekerheid kunnen zeggen dat ik zwanger was.

Een echo is Vietnam is wel een hele ervaring. Nadat we het hele ziekenhuis van 8 verdiepingen een aantal keren gezien hadden (aanmelden op de begane grond, betalen op de tweede verdieping, afspraak specificeren op de achtste verdieping...) zaten we eindelijk op de goede plek. En daar begon het wachten. Ik had wel een afspraak, maar in het ziekenhuis bleek dat ze helemaal niet met afspraken werken. Het duurde echt niet zo lang, maar het voelde als een eeuwigheid! Toen ik aan de beurt was, bleek dat Ger (mijn lieve vriend) niet mee naar binnen mocht. Ik kreeg namelijk een inwendige echo en daar mag in Vietnam verder niemand bij zijn. Dat vinden ze te intiem ofzo. 

Achteraf snapte ik het probleem echt al helemaal niet, want het verliep super preuts. Ik mocht in een kleedhokje mijn onderbroek uittrekken en in een soort tissue wikkelen. Daarna moest ik die tissue vasthouden en absoluut niet loslaten! Ook moest ik een wegwerp rok aan en daarna mocht ik plaatsnemen. De rok kwam tot mijn knieën en vervolgens bracht de gynaecoloog het echo-apparaat een beetje op gevoel/op goed geluk in dus er was echt NIETS intiems te zien. Maar goed, ik was al lang blij dat ik eindelijk de echo had. En alles was helemaal goed! Er was een mooie hartslag te zien van 140. Ik werd wel 5 dagen 'teruggezet'. De uitgerekende datum werd 23-10 in plaats van 18-10.

 

Terug naar Nederland

Een paar dagen later gingen we naar huis en dat vond ik heerlijk! Op Schiphol vertelde ik mijn moeder meteen het goede nieuws en een paar uur later wisten de ouders van Ger het ook. Ook had ik nu zoveel meer keuze uit eten! In Vietnam was de keuze toch behoorlijk beperkt: rijst of noedels.

 

De termijnecho
Inmiddels ben ik 11 weken en een dag zwanger. 2 Dagen geleden had ik de termijnecho en dat was zo bijzonder! Onze slapende spruit moest even wakker gemaakt worden, maar daarna zagen we dat hij zich afzette tegen de onderkant van mijn baarmoeder en zijn armpjes en beentjes bewoog. Ook waren er al 2 hersenhelften te zien. Hier had ik wel uren naar kunnen kijken! Ik vond het ook heel mooi om dit wél met Ger te kunnen delen. Deze echo maakte de zwangerschap nóg realistischer waardoor ik nu al helemaal op een roze wolk zit! De datum verschoof nu toch weer naar 18-10 en de verloskundige legde uit dat dit bij 6 weken ook helemaal niet goed vast te stellen is. 

 

Hoe ik mij nu voel

Ik voel mij nu, tegen het einde van het eerste trimester, al een stuk beter dan aan het begin. De misselijkheid is veel minder vaak en minder heftig aanwezig en ik eet bijna alles weer. Ik ben wel erg moe, maar ook erg dankbaar dat ik niet elke dag naar mijn werk hoef. Ik neem mijn rust als ik moe ben en blog enthousiast als ik mij goed voel. Hoewel het nog vroeg is, draag ik al zwangerschaps BH's en positiebroeken. Dat zit echt heel veel lekkerder! Ik vind het heerlijk om het internet af te speuren naar leuke babyspulletjes en dagdroom weg bij de gedachte dat wij over een aantal maanden met ons ukje kunnen knuffelen en wandelen.

Hoe verliep het eerste trimester bij jou?

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

4 Voordelen van driftbuien

4 Sep 2019

1/10
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355