Mijn zoon (met ASS) verloor zijn vader deel 3

1 May 2019

 

De zoon van Annemiek verloor zijn vader. Lees hier deel 1 en hier deel 2.

 

Waar ik wel vlak na het overlijden van zijn vader op geattendeerd was op dat was dat onze zoon een terugval kon krijgen in zijn ontwikkeling zijn ontwikkeling. Die is er inderdaad geweest. Ik gaf voor de zekerheid weer een luierbroekje mee naar het kinderdagcentrum en hij kreeg na een paar ongelukjes voor een periode weer luierbroekjes aan ’s nachts. Hij stond ook even stil in zijn ontwikkeling. Hij was niet zo vrolijk meer en zijn onbevangenheid was hij kwijt. Vlak voor hij naar het speciaal onderwijs gin was hij weer wat vrolijker. 

 

"Hij vertelde in zijn bewoording dat hij bang was om mij ook kwijt te raken."

 

Heel lang heeft onze zoon zijn mond dicht gehouden over het verlies van papa. Ik mocht er niet te veel over praten en soms legde hij zijn hand op mijn mond. Ook foto´s waren te confronterend. De albums werden dicht gedaan en dat ging soms best wel met kracht. Tot hij op een bepaald moment brak. Hij vertelde in zijn bewoording dat hij bang was om mij ook kwijt te raken. Toen heb ik vertelt dat papa zijn longen stuk waren. Dit had ik al eens eerder verteld maar ik zei het nogmaals en ik vertelde er ook bij dat papa heel lang gerookt heeft. Ook vertelde ik dat mama nooit gerookt heeft. Dat papa zijn longen kapot zijn gegaan door het roken. Dat mama dus niet zo ziek kan worden als papa. Heel gevaarlijk, dat weet ik maar hij moest rust krijgen in dat koppie en weten dat er heel veel voor nodig is om zo ziek te worden. Dit deed mij enorm veel pijn. Ik legde de schuld (verantwoording) van de longkanker bij zijn vader neer. Dit was niet de planning maar ik had voor mijn gevoel geen keuze. 

 

"Diezelfde avond (dat ik dus ziek was) vertelde hij in zijn bewoording dat hij bang was."

 

Ik kom wel eens meer op onverwachte momenten zijn verdriet en angst tegen. Kort geleden was ik echt ziek. Ik had voor het eerst in jaren de griep te pakken. Dankzij mijn zoon ;) . Ik hield niks binnen en onze zoon was thuis. Normaal had ik zijn vader verteld dat hij nu voor zijn zoon moest zorgen maar ik moest er nu dus zelf zijn. Ook omdat deze griep heel besmettelijk is kon ik niemand inschakelen. Onze zoon had deze griep namelijk een paar dagen eerder gehad. Diezelfde avond (dat ik dus ziek was) vertelde hij in zijn bewoording dat hij bang was. Ik zou weg gaan. Wanneer ik dat hoor ben ik alert. Ik vroeg door en ik zou (ook) naar het 'geheimzinnige verweg' gaan. Oeps. Snot! 

 

"Ik vroeg hem of hij nog wist dat papa wel eens ziek was."

 

Wanneer mijn zoon dan dit verwoordt vertel ik dat papa gerookt heeft. Nu vertelde ik ook dat papa longkanker heeft gehad en ik herinnerde hem er weer aan dat ik zelf nooit gerookt heb en dat papa dit wel heeft gedaan. Ook vertelde ik dat ik niet eerder weg zou gaan dan dat hij voor zichzelf zou kunnen zorgen. Dit soort gesprekken duren vaak lang. Ik moet eerst goed nagaan of mijn vermoeden klopt en zo ja dan moet ik weer in stappen gaan uitleggen waarom ik niet van plan ben om dood te gaan. Ook blijf ik dan langer om hem gerust te stellen. Deze keer vertelde ik ook aan onze zoon dat hij mij heeft aangestoken. Dat hij zelf ziek is geweest en dat hij ook weer beter is. Ik maakte de vergelijking. Ik vroeg hem of hij nog wist dat papa wel eens ziek was. Dat laatste wist hij niet zo goed meer. Dat is begrijpelijk. Ik denk dat hij 3 jaar was toen zijn vader voor het laatst de griep had. Ik vertelde onze zoon dat ik dan kippensoep maakte voor papa en dat papa dan boven op bed lag. Van mama’s kippen soep werd papa weer beter. Dat wist hij dan nog wel. 

 

"Dat is beter dan naar het 'geheimzinnige verweg'."

 

De volgende dag was ik weer een stuk fitter en was ik ook echt MAMA! Dat merkte onze zoon. Ik hoorde weer alles veel sneller dan 'gisteren' en mama was weer alert. Ik heb de hele dag kleine gesprekjes gehad met wat ziek zijn is en dat mama weer beter is. Nog niet helemaal fit maar wel een stukje fitter dan 'gisteren'. Toen ik hem ’s avonds ook op bed legde en hij vroeg of ik weer wegging was zijn antwoord "ja". Ik vroeg waar ik heen ging en toen was zijn antwoord: ”naar beneden”. He gelukkig. Dat is beter dan naar het 'geheimzinnige verweg'.

 

Lees hier deel 4.

Tags:

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18) en Pip (aug '20), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

Uitgelichte berichten

Wasbare luiers van Mooregreen: grote test

7 Jun 2020

1/9
Please reload

Nieuwsbrief
Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwste blogs
Please reload

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355