Mijn zoon (met ASS) verloor zijn vader deel 4

8 May 2019

De zoon van Annemiek verloor zijn vader. Lees hier deel 1, hier deel 2 en hier deel 3.

 

Hoe doe ik dat nu verder, omgaan met de rouw van onze zoon? Ik volg vooral mijn gevoel. Ik praat regelmatig over papa en ik vergelijk onze zoon met zijn vader (en mijzelf). Ik vertel hem dat zijn voeten op die van papa lijken. Dat zijn ogen lijken op die van papa en zijn lach. Soms zeg ik dat hij precies op zijn vader lijkt als hij zich weer eens zo gedraagt. Wanneer onze zoon naar bed gaat zeggen wij papa vaak ook welterusten. Ook dit jaar hebben we weer een cadeau gemaakt voor papa voor zijn verjaardag en dit jaar heeft hij zelf een bos bloemen samengesteld in de bloemenwinkel. In deze winkel kennen ze ons al een beetje en weten ze dat hij autisme heeft. 

 

"Hoewel ik er op school dit jaar weer op moet aandringen dat ze er wel rekening mee moeten houden dat ze er wel 'voor papa' op mogen schrijven."

 

Kort geleden was er de afsluiting van een project op school en onze zoon kreeg een bloem. Daar wist hij al wel een plekje voor. Deze moest op het plankje voor pap. Soms zijn er zo van die dingen die dan voor papa zijn en die gaan op het plankje. Wanneer het dan niet goed meer is (zoals een bloem) gaat het weg, wanneer het te vol raakt, ruim ik het of op of het gaat naar een deel van de kast waar nog meer spullen van papa staan. Niks van wat onze zoon voor zijn vader maakt gaat weg. Ook geen tekening of Vaderdag cadeautje wat hij op school maakt. Hoewel ik er op school dit jaar weer op moet aandringen dat ze er wel rekening mee moeten houden dat ze er wel 'voor papa' op mogen schrijven. Iets wat vorig jaar niet helemaal goed gegaan is. Met Vaderdag hebben we thuis ook iets gemaakt voor papa. Dit jaar zal dat weer gebeuren. Vlak voor de geboortedag en vlak voor Vaderdag vertel ik onze zoon welke dag het is en vraag ik of hij iets wil maken voor papa. Ik laat de beslissing dus bij hem. Als hij nee zou zeggen dan gebeurt het dus niet. 

 

"Ik ben daar wel heel zorgvuldig in."

 

Wanneer je als ouder er ineens alleen voor komt te staan moet je ineens zorgen dat je meerdere eigenschappen gebruikt die je normaal niet zou gebruiken. Tenminste zo ervaar ik het. Ik moest ineens zowel lief als streng zijn. Proberen om zoveel mogelijk zelf te doen en uithanden geven wat je echt niet kunt. Over dat laatste moet je niet moeilijk doen en vooral je er niet voor schamen! Je kunt niet alles alleen. Je mag hulp inschakelen zeker wanneer je een kind hebt op te voeden die bijzondere eigenschappen heeft zoals onze zoon. Hulp accepteren die aangeboden wordt. Ik ben daar wel heel zorgvuldig in. Wie kan ik vertrouwen en wie niet? Oma en opa kunnen wel oppassen en dat gebeurt ook regelmatig. 

 

"Heel voorzichtig mogen opa en oma nu ook over papa praten."

 

Wel merk ik dat de rouw van onze zoon iets is wat vooral tussen hem en mij speelt. Op school komt dit niet naar buiten. Op de BSO plus (waar hij sinds kort naar toe gaat) komt het ook niet naar boven. Heel voorzichtig mogen opa en oma nu ook over papa praten en onze gezinscoach mag nu ook heel voorzichtig horen voor wie de bloemen waren die hij had uitgezocht. Ook spreekt hij soms over 'mijn vader'. Ik laat het allemaal rustig in zijn tempo ontwikkelen. 

 

"Meestal zeg ik dan: ”Ik mis papa ook” en probeer ik te vertellen over papa."

 

Zo af en toe komt er zomaar 'uit het niets' ineens een huilende knul naar mij toe. Dan mist hij papa. Mijn vraag is altijd waarom hij hult. Zo af en toe is het antwoordt dan "omdat ik papa mis". Dan pak ik hem bij mij en knuffel ik hem. Meestal zeg ik dan: ”Ik mis papa ook” en probeer ik te vertellen over papa. Dat kan trouwens ook nadat hij weer een aantal keer iets heeft uitgespookt wat niet mag en dan huilt hij omdat hij papa mist. Troost krijgt hij altijd. Zijn zin niet ;). Ik moet immers wel opvoeden en de regels zijn er niet voor niets. Ook als je verdriet hebt om papa gelden de regels. Dat vertel ik hem dan ook, in zijn bewoording. 

 

"Alles wat een 'gewoon' kind in een 'gewoon' gezin ook is."

 

Gaandeweg heb ik mijn weg gevonden in het opvoeden van een zoon die zijn papa mist. Dit in combinatie met zijn autisme. Het is niet echt eenvoudig maar ik ben het inmiddels gewend en onze zoon ontwikkelt zich goed. Hij is vrolijk, lief, ondernemend, nieuwsgierig, ondeugend, soms verdrietig en alles wat een 'gewoon' kind in een 'gewoon' gezin ook is. We redden het wel hoewel ik er vanuit ga dat ik zeker de komende jaren hulp nodig zal hebben bij zijn opvoeding. Dat vind ik niet erg. Dat hoort bij 

ons. Ik heb ook heel bewust gekozen om hem nu één en later meer middagen naar een naschoolse opvang te laten gaan, speciaal voor kinderen zoals hij. Hierdoor hoop ik het vol te kunnen houden tot hij klaar is om uit te vliegen.

 

Lees hier deel 5.

Tags:

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

De bevaltrends in 2020

17 Jan 2020

1/8
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355