Mijn zoon verloor zijn vader

22 May 2018

Het is 1 december 8:30 en ik word gebeld op mijn mobiele telefoon. Mijn man is ernstig ziek en is met een bijwerking van zijn behandeling op de Intensive Care terecht gekomen. Op deze dag begint de 6e dag van zijn opname. Ik weet op het moment dat mijn telefoon gaat dat het slecht nieuws is. Ik neem op en ik hoor dat ik de arts van mijn man aan de telefoon heb. Ik vraag het maar gelijk. "Is mijn man overleden?" De arts antwoordt met "ja".

Ik vertel de arts dat ik er eerst voor moet zorgen dat mijn kind naar het kinderdagcentrum kan en dat ik eerst wat dingen voor hem moet regelen. De arts snapt dit en vertelt dat ik gewoon kan komen wanneer het kan.

 

"Papa is dood. Hij komt nooit meer thuis."

 

Ik leg de telefoon neer en er ontstaan tranen in mijn ogen. Ik zie onze lieve zoon die op dat moment nog maar 4,5 jaar is. Hij heeft geen vader meer. Ik zak door mijn knieën en zeg heel eenvoudig: "Papa is dood. Hij komt nooit meer thuis. Papa is terug naar het licht waar hij vandaan komt en waar wij allemaal vandaan komen."

 

"Allemaal kleine dingen die toch belangrijk zijn."

 

Die dag moet er heel veel geregeld worden. Ik moet zorgen dat er iemand is om onze zoon op te halen uit het kinderdagcentrum en dat alles voor de crematie in werking gezet gaat worden. Verschillende mensen bellen, want iedereen komt van ver. Ook moet ik kleding uitzoeken, omdat mijn man niet in ziekenhuiskleding de kist in kan. Allemaal kleine dingen die toch belangrijk zijn.

 

"Kan zijn vader thuis staan? Zoals hij eigenlijk zou willen?"

 

Op een slecht moment kom ik dan op het punt waarop ik moet beslissen hoe ik onze zoon afscheid laat nemen van zijn vader. Kan hij mee naar de crematie? Kan zijn vader thuis staan? Zoals hij eigenlijk zou willen? 
Met pijn in mijn hart heb ik besloten dat we gebruik moesten maken van het uitvaartcentrum, omdat ik bang was dat onze zoon hier slechte herinneringen aan over zou houden. Dat wilde ik koste wat kost voorkomen. Ook heb ik besloten dat het beter was om hem gewoon naar zijn veilige plekje op het kinderdagcentrum te laten gaan op het moment van de crematie. Wel heb ik de crematie zo ingepland dat ik onze zoon zelf zou kunnen ophalen van het kinderdagcentrum. Dit allemaal om ervoor te zorgen dat het leven 'gewoon' door zou gaan. Hoe pijnlijk dat ook is.

 

"Ik heb hem opgepakt en uitgelegd wat dood zijn is."

 

Ik heb ervoor gezorgd dat we als familie de kist van papa hebben gesloten. Onze zoon heeft samen met een kleine groep familie de kist van papa dichtgeschroefd. Dit was best moeilijk voor ons, maar niet voor onze zoon. Hij zag papa liggen en liep om de kist heen. Hij keek, was aan het kleppen en deed vrolijk. Eigenlijk zoals hij altijd deed. Ik heb hem opgepakt en uitgelegd wat 'dood zijn' is. Althans, voor zover je dat kunt uitleggen. Toen merkte ik aan zijn gedrag dat het tijd werd om de kist van papa te sluiten. Dit hebben we dus met z'n allen gedaan. Onze zoon gaf ik een paar schroeven in handen en zelf pakte ik ook wat schroeven. 

 

"Ja lieverd, we hebben papa dichtgeschroefd."

 

Onze zoon heeft in de maanden hierna regelmatig gezegd dat hij papa op slot heeft gedraaid of dat hij papa heeft dichtgetimmerd. Ik zei dan ook: "Ja lieverd, we hebben papa op slot gedraaid/dichtgeschroefd/dichtgetimmerd." Maar net welke woorden hij ook gebruikte.

 

"Als ik over papa wilde praten, legde hij zijn hand op mijn mond."

 

Hierna is het ongeveer een maand stil geweest. Onze zoon kon er nog niet over praten. Als ik de foto's liet zien, werd het album dicht gedaan. Als ik over papa wilde praten, legde hij zijn hand op mijn mond. Hij kon gewoon nog niets horen of zien over papa. 
Een paar maanden na het overlijden van papa heb ik een hoekje gemaakt waar foto's, wat spullen en iets bloeiends kunnen staan. De urn moet in een kast buiten het bereik van onze zoon. Hij pakt namelijk te graag de urn en het asbeeld wat daardoor stuk zou kunnen gaan, ook al is het van metaal. 

Ik heb ook een mini urn voor onze zoon gekocht. Deze is speciaal voor hem en als hij wat groter is, mag hij deze op zijn kamer zetten en als hij ooit, in de verre toekomst, het huis uit gaat, mag hij deze natuurlijk meenemen. 

 

"Ik was zó opgelucht dat onze zoon erover durfde te praten."

 

Een maandje geleden merkte ik dat onze zoon wat onrustig werd als hij naar bed moest. Dit ging een paar avonden zo door. Toen ik vroeg wat er aan de hand was, kreeg ik uiteindelijk te horen dat hij zich eenzaam voelde. Ik vroeg verder: "Mis je papa?" "Ja", zei hij. Ik was zó opgelicht dat onze zoon erover durfde te praten en dat hij zijn gevoel kon verwoorden! Vanaf dat moment ben ik 's avonds gaan vragen of hij ook papa welterusten wilde zeggen. Dit lijkt tot nu toe de oplossing.

 

"Papa mag benoemd worden en papa mag zichtbaar blijven."

 

Ik ben aldoor voorzichtig papa blijven benoemen. Onze zoon bijvoorbeeld met papa vergeleken: "Je hebt dezelfde voeten/ogen/handen als papa". Ik blijf papa benoemen en kijken hoe onze zoon daarop reageert. Er hangen hier in de woonkamer ook foto's van papa. Papa mag benoemd worden en papa mag zichtbaar blijven. Hij is en blijft de vader van mijn zoon. Pas wanneer onze zoon dit niet meer wil, stop ik ermee. We hebben ook de geboortedag van papa gevierd met ballonnen en een zelfgemaakt cadeau van onze zoon.

 

Onze zoon heeft ASS, een ontwikkelingsachterstand en een disharmoneus ontwikkelingsprofiel. Het is dus lastig en aftasten wat wel en niet voor hem werkt. Vandaar dat ik bepaalde beslissingen heb moeten maken die ik niet leuk vond, maar wel het beste voor hem zijn, denk ik.

 

Lees hier deel 2.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

Het zomer/verlof rooster van Online opvoeden

29 Jun 2020

1/10
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355