Ons ICSI traject: deel 1

4 Jun 2018

2 Jaar lang hadden we het regelmatig over kinderen: willen we wel of geen kinderen? En waarom dan wel? Of waarom juist niet? Allebei waren we bang dat we het misschien niet aan zouden kunnen. Niet dat we labiele mensen waren of zijn hoor, maar we dachten gewoon serieus na over de vraag of wij kinderen wilden.

 

"Uiteindelijk besloten we ervoor te gaan!"
 

Ja! Uiteindelijk besloten we ervoor te gaan! We begonnen anders naar de kindjes om ons heen te andere te kijken. Zaten we ergens wat te drinken, keken we automatisch naar de kinderen in het speelhoekje. Wat schattig! Straks hebben wij er waarschijnlijk ook zo 1! We dachten na over kindernamen. Een jongetje zouden we bijvoorbeeld Mike noemen.

 

"Niet teveel op focussen en dan lukt het."
 

Ik stopte met de pil en na een aantal maanden bestelden we ook wat ovulatietesten. We waren het erover eens dat het ons leven niet mocht beheersen, want dan lukt het helemaal niet. Dat is wat je vaak hoort, toch? Niet teveel op focussen en dan lukt het. 

 

"Ik kon er ook gewoon om lachen en grapjes over maken."


Het lukte me goed om me er niet helemaal op te focussen. Natuurlijk vroeg ik mij iedere maand wel af of ik zwanger zou zijn. Voelt zwanger zijn zo? Ben ik nu zo humeurig, omdat ik zwanger ben? Ook googelde ik naar manieren om je ovulatie zo goed mogelijk te kunnen timen. Temperaturen scheen goed te werken. Maar echt overdreven focussen? Nee. Ik kon er ook gewoon om lachen en grapjes over maken. 

 

"Eerst moesten we zaad inleveren waarin er bij ons geen zaadcellen werden gevonden."

 

Na ruim een jaar begonnen ook andere mensen zich af te vragen of wij een kinderwens hadden. Het duurde ook allemaal wel erg lang, dus besloten we naar de dokter te gaan. Eerst moesten we zaad inleveren waarin er bij ons geen zaadcellen werden gevonden. Daarna werden we doorverwezen naar de gynaecoloog. Omdat de gynaecoloog meer in vrouwen gespecialiseerd was dan in mannen, werden we weer doorverwezen. Dit keer naar een UMC.

 

"Mijn onderbuikgevoel zei dat het niet goed was."

 

In het UMC richtten ze zich eerst op mijn man. Ze gingen er vanuit dat alles bij mij goed zou functioneren. We kregen een informatiebijeenkomst met meerdere stellen in een zaaltje en mijn man kreeg al gauw een onderzoek. Ik kan mij nog goed herinneren dat hij onderzocht werd en we merkten dat er iets mis was. Ze vertelde het niet meteen, omdat ze eerst 100% zeker wilde zijn, maar mijn onderbuikgevoel zei dat het niet goed was. En inderdaad: de uitslag van het onderzoek was dat mijn man geen zaadleiders heeft.

 

"Met een pesa gaan ze met een naald de balzak in."

 

In principe heb je dan nog steeds de mogelijkheid om kinderen te krijgen, mits er wel zaad aanwezig is in je balzak. Hiervoor moesten ze een pesa of een tese ingreep doen. Met een pesa gaan ze met een naald de balzak in en verwijderen ze eventueel zaad en met een tese maken ze een sneetje in de balzak en verwijderen ze eventueel zaad door een stukje testikel te verwijderen. 

 

"Bij de pesa was er dood zaad gevonden."
 

In de 3 kwartier dat mijn man werd geholpen, stond de klok voor mij stil. Zou er zaad aanwezig zijn? En hoeveel dan? En van welke kwaliteit? 
Ze kwamen mij snel halen met positief nieuws. Bij de pesa was er dood zaad gevonden, maar dat is positief. Want dan is er vast ook levens zaad aanwezig! Ook een tesa was dus nodig er hiermee haalden ze 8 ritjes zaad waarmee we het icsi proces konden starten!

 

"Mijn man is na deze ingreep ongeveer 6 weken in de ziektewet geweest."

 

In 1 keer viel alle spanning even weg en kwam alle emotie er bij mij uit. Mijn man is na deze ingreep ongeveer 6 weken in de ziektewet geweest, omdat hij moeilijk kon lopen, geen zwaar werk kon doen en zelfs niet goed kon zitten. 

 

De 8 ritjes zaad lagen in de vriezer en nu zouden ze mij onder handen nemen. Daarover de volgende keer meer!

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18) en Pip (aug '20), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

Uitgelichte berichten

Wasbare luiers van Mooregreen: grote test

7 Jun 2020

1/9
Please reload

Nieuwsbrief
Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwste blogs
Please reload

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355