Ons ICSI traject: deel 2

11 Jun 2018

Dit is het vervolg op: Ons ICSI traject: deel 1.

 

Nu was ík aan de beurt. Op naar het ziekenhuis voor de ICSI behandeling. Zonder een goed beeld van wat ons te wachten zou staan. Wél met de overtuiging dat het bij ons goed zou komen.

Eerst weer een informatiebijeenkomst en daarna een inwendige echo van mijn baarmoeder en eierstokken. Alles zag er goed uit om met de ICSI te kunnen starten.

 

ICSI staat voor intra-cytoplasmatische sperma injectie. Hierbij wordt een vrouwelijke eicel door een mannelijke zaadcel bevrucht. Het verschil met IVF is dat de bevruchting kunstmatig plaatsvindt. Wanneer er een goede versmelting tussen de zaadcel en eicel heeft plaatsgevonden, plaatst de gynaecoloog een paar dagen later 1 of 2 embryo's terug.

 

"Bij de bijeenkomst leerde ik zelf spuiten in mijn buik."
 

Bij de bijeenkomst leerde ik zelf spuiten in mijn buik. Loodrecht met de naald je buik in. Ik ben gelukkig niet zo bang voor spuiten en naalden, maar wel voor het resultaat van de hormonen die in die spuiten zitten.

We kregen allemaal een koeltasje met 4 doosjes hormoonspuiten, een naaldcontainer en alcohol mee naar huis. Na mijn menstruatie mocht ik beginnen met spuiten. Iedere dag rond dezelfde tijd 1 spuit in mijn buik. Na een aantal weken mocht ik daarbij nog een spuit gaan zetten en kreeg ik dus 2 spuiten op een dag. 

 

"Bij het leegzuigen, de follikelpunctie, ging het bij mij mis."

 

Het is de bedoeling dat de hormonen ervoor zorgen dat de eicellen bevruchtbaar zijn en los komen te liggen in de eiblaasjes. Tegen het eind va het rijpingsproces buiten ze met behulp van een naald in de buikholte 1 voor 1 alle eiblaasjes leeg. Het vocht wordt opgevangen en in het laboratorium wordt gekeken hoeveel (geschikte) eicellen er zijn. Maar bij het leegzuigen, de follikelpunctie, ging het bij mij mis. De verpleegkundige raakte waarschijnlijk een cyste op mijn eierstok. Deze aanraking in combinatie met hormonen, pijn en stress zorgde ervoor dat ik flauwviel in de onderzoeksstoel. 

 

"We braken deze ronde af en ik startte weer opnieuw met spuiten."

 

Nu hadden we een probleem. Het weghalen van de eitjes die zo goed als rijp waren, kon zo zonder narcose bij mij niet meer gebeuren. Wat deden we nu? Mijn man die erg geschrokken was, riep: "Dit is het mij niet waard! Als het niet goed gaat met jou wil ik niet dat je verder gaat." Dit was ook het advies van het ziekenhuis. We braken deze ronde af en ik startte weer opnieuw met spuiten. 

 

"Hoe zouden we een volgende ronde beter door kunnen komen dan nu?"

 

Zo zaten we de volgende dag weer in het ziekenhuis om de volgende stappen door te spreken. Hoe zouden we een volgende ronde beter door kunnen komen dan nu? We besloten dat echo's met de grootste zorg gedaan moesten worden en dat het weghalen van de eitjes onder narcose zou gaan gebeuren. Ook werd de dosis van de hormoonspuiten nog iets opgehoogd. 
 

Hoe ons traject verder verliep, lees je binnenkort in deel 3.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

De bevaltrends in 2020

17 Jan 2020

1/8
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355