Ons ICSI traject: deel 3

18 Jun 2018

Dit is het vervolg op: Ons ICSI traject: deel 2

 

Die avond hadden we een ernstig gesprek. Mijn man wilde liever stoppen met de ICSI. Hij vond het te heftig voor mij. Ik ook wel, maar hij had inmiddels een operatie gehad om zaad weg te halen en ik had mijn 1e mislukte poging gehad om eitjes weg te halen. We waren dus al zo ver gekomen! Na lang nadenken, besloot ik het voor mijn man te doen. "Ik doe het voor jou", zei ik tegen mijn man. "Omdat ik zeker weet dat je een goede vader zult zijn en ik het je zo gun." Mijn liefde voor hem gaf me de kracht om door te gaan.

 

"Het echt 100% begrijpen, deed hij het niet."

 

Inmiddels begonnen de hormonen te werken: ik werd moe, héél moe! Thuis deed ik weinig buiten mijn werk om. Ook kon ik weinig van andere mensen hebben. Meestal sloot ik me af voor de mensen om mij heen. Met mijn man kon ik wel praten over mijn gevoel maar echt 100% begrijpen, deed hij het niet.

 

"We gingen naar een psycholoog die gespecialiseerd is in 'gevallen zoals wij'."

 

Omdat ik een beetje in een dip leek te raken en mij eenzaam voelde, gingen we naar een psycholoog die gespecialiseerd is in 'gevallen zoals wij': mensen die in een vruchtbaarheidstraject zitten. Mijn man wilde gelukkig wel mee en daar kwamen we erachter dat ik eenzaam was, omdat ik een echt doel miste in mijn leven: het opvoeden van een kindje. Ik leerde naar mijn gevoel te luisteren en toe te geven aan de zwaarte van het traject waar we in zaten. Ook leerde ik mijn rust te nemen als ik dat nodig dacht te hebben. Verder leerden we de rolverdeling binnen het traject scherp te krijgen. Ik deed op dat moment het zware werk en mijn man had de rol om mij te steunen, wat hij trouwens heel goed deed. Tenslotte leerde ik mij vasthouden aan de motivatie waar ik alles voor deed: het kindje wat ik straks in mijn armen zou houden.

 

"Hoever ga je in zo'n traject?"

 

Ik realiseerde mij dat er heel veel mensen zijn in Nederland die zo'n traject ingaan en dat je eigenlijk nooit echt hoort hoe zwaar het is en wat je er voor over moet hebben om op die manier een kindje te krijgen. Veel mensen zeggen: "Fijn dat het kan!" En dat is ook zeker zo, maar tegelijkertijd is het heel zwaar en ingewikkeld. Hoever ga je in zo'n traject? Wanneer stop je ermee? Waar liggen ethisch je grenzen?

 

"Ik wilde graag een kindje van hem en niet van een andere man."

 

Tegen ons werd zeiden ze ook toen wij vertelden dat mijn man eventueel geen zaad zou hebben: "Dan neem je toch donorzaad?!" Maar dat zou ik nooit doen. Ik wilde graag een kindje van hem en niet van een andere man. Nooit! Er zijn mensen die in dit proces andere keuzes maken en ieder stel of iedere vader of moeder maakt hierin zijn eigen keuzes, maar voor ons was dit geen optie. 

 

"Zo hadden we extra veel eitjes met pasen, grapte onze verpleegkundige."

 

Inmiddels zat ik in mijn tweede ronde spuiten om de eitjes in mijn eileiders te laten groeien. Mijn dosis hormonen was vorige maand opgehoogd voor wat beter resultaat en ik voelde mijn buik opzwellen ter hoogte van mijn baarmoeder. Rond pasen zou ik weer naar het ziekenhuis moeten voor controle van de eiblaasjes. Zo hadden we extra veel eitjes met pasen, grapte onze verpleegkundige. Gelukkig gingen beide echo's van de eileiders dit keer goed en konden mijn eitjes onder narcose worden weggehaald. Ik sliep heerlijk tijdens die narcose! Toen ik wakker werd gemaakt uit een mooie droom kreeg ik het goede nieuws dat er 12 eitjes bij mij waren verwijderd. Die week erna zouden we gebeld worden of en wanneer er een terugplaatsing zou gaan plaatsvinden.

 

"De eitjes die goed genoeg waren, werden samengevoegd met het zaad van mijn man."

 

De eitjes die goed genoeg waren, werden in het laboratorium samengevoegd met het zaad van mijn man. Deze embryo's lieten ze een vast aantal dagen delen waarna ze werden ingevroren en er 1 werd ingebracht in mijn baarmoeder. Veel mensen vragen mij of ze meer eitjes inbrengen, maar in het UMC waar ik was, deden ze dit niet als je jonger bent dan 38 en het niet je laatste poging is. Ze hebben daar vaak de ervaring dat twee- of meerlingen moeilijke zwangerschappen zijn dan dat het niet echt verantwoord is om meer eitjes in te brengen. 

 

"Op 26 mei zaten wij op het verlossende telefoontje te wachten."

 

Op 26 mei zaten wij op het verlossende telefoontje te wachten. Ergens weet je dat het goed komt met 12 eitjes, maar toch ben je bang dat het mislukt. Hoera! Er waren 5 eitjes die teruggeplaatst zouden kunnen worden, waarvan er 1 op 29 mei geplaatst zou worden.

 

"En ja hoor, daar was het stipje!"

 

Op de dag van terugplaatsing waren we super blij. We gingen ons kindje ophalen! Zo zat ik ook in de stoel bij de arts. Daar komt mijn kindje! Breng hem maar in! Eerst worden je gegevens goed gecontroleerd en dat wordt er een eendenbek ingebracht, waardoor ze met een lange beweegbare naald het embryo naar binnen brengen. Toen de eendenbek ingebracht was, gaven ze een seintje en werd gelijk het vruchtje ingebracht. Nog even op het scherm kijken en ja hoor, daar was het stipje! Ook kregen we een echofoto mee met het ieniemienie stipje. Geweldig!

 

"De overige 4 embryo's werden in de vriezer bewaard."

 

Nu dit was ingebracht, mocht ik weer uit de stoel en even naar het toilet. De arts zei dat ik niet bang hoefde te zijn dat ik het vruchtje zou verliezen. Hij vergeleek het met een korrel die tussen een dikke boterham met pindakaas geklemd zat. 
De overige 4 embryo's werden in de vriezer bewaard.

 

"14 Lange dagen wachten..."

 

Toen begon het wachten. Alweer wachten... 14 Lange dagen wachten... Nu hoefde ik alleen nog maar elke dag vaginaal een soort bolletje met hormonen in te brengen wat zorgde voor de innesteling van het eitje.

 

"Ik voelde mij toch echt anders dan normaal."

 

Ik had mij met veel moeite ziek gemeld na het inbrengen van het eitje. Ik was zo moe, ik kon niet meer. Gelukkig gingen we de tweede week op vakantie. Heerlijk een weekje naar de zee. Ik was veel bezig met de gedachte of ik zwanger zou zijn. Ik voelde me moe en labiel. Maar misschien kwam dat wel door de hormoonbolletjes... Ik voelde mij toch echt anders dan normaal. Langzaam begon het voorgevoel dat ik zwanger was te groeien. En natuurlijk hield ik me in, want stel je voor dat het niet zo was...

 

"Ik was gewoon zwanger en wij zouden ouders worden!"

 

Op dag 14 was ik al om 4:30 wakker. Vandaag mocht ik testen! Ik wilde niet te vroeg testen, maar ook niet te laat. Ochtendurine moet je mee testen. Wat een spanning toen ik over die stick plaste. Maar ik zag het gelijk! HOERA! 2 Streepjes! Ik was gewoon zwanger en wij zouden ouders worden!

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

4 Voordelen van driftbuien

4 Sep 2019

1/10
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355