Van strippen naar baby in 6 uur tijd

12 Apr 2019

Het is dinsdag 25 juli. Ik ben een paar dagen over tijd en heb een afspraak bij de verloskundige. Ik ben het wachten zat en verlang er naar om ons meisje te ontmoeten en te knuffelen. Maar zonder enig voorteken van activiteit heb ik er een hard hoofd in dat dit op korte termijn gaat gebeuren. Ik heb slecht geslapen en ben vroeg op. Ik rommel wat in huis, maak het eten voor vanavond en lak mijn nagels voor de verandering maar weer eens. 

 

"Ik ben al lang blij dat ze mij even wil toucheren."

 

Op de afspraak leg ik mijn ongemakken uit en geef aan dat ik hoop dat de verloskundige mij wil strippen. De verloskundige legt uit dat ze wel even wil kijken of er al wat veranderd is ten opzichte van vorige week, toen ik 1 centimeter ontsluiting had, maar dat ze mij niet kan beloven dat ze mij zal strippen. Dit doen ze namelijk pas vanaf week 41. Ik ben al lang blij dat ze mij even wil toucheren. Yes! 2 Centimeter ontsluiting en ze wil mij strippen! Het is een naar gevoel, maar het is niet pijnlijk. Eerlijk ongemakkelijk. Ik was al lang blij dat het niet zo lang duurde.

 

"De verloskundige leg tuit dat ik niet teveel moet hopen."
 

De verloskundige legt uit dat ik niet teveel moet hopen, omdat ik nog geen 41 weken zwanger ben en het ons eerste kindje is. Haar eigen verlosdienst begint zondag om 13:00 uur dus ze stelt voor dat als er niets gebeurd is tot zondag ze dan mijn vliezen komt breken en dat het dan Max 24-48 uur zal duren totdat onze dame de wereld komt versterken. Met die wetenschap en geruststelling ga ik naar huis.

 

"Ik bel mijn man dat hij maar naar huis moet komen."

 

Onderweg bel ik mijn moeder en vertel dat ze waarschijnlijk zondag of maandag haar kleindochter gaat ontmoeten. Thuis stap ik even onder de douche en ga op de bank hangen met de televisie aan. Ik heb wat lichte krampen, maar omdat ik niet verwacht dat 'het' gaat gebeuren, laat ik het even voor wat het is. Al snel wordt het wat heviger en kan ik niet meer op de bank blijven hangen. Het is nu 14:15 uur, ruim een uur na het strippen en ik krijg door dit dit echte weeën zijn. Ik bel mijn man dat hij maar naar huis moet komen, omdat ik het fijn vind als hij mij ondersteunt. 

 

"Ik zit op de salontafel en beweeg/tril ritmisch met mijn benen."

 

Ik begin met het timen van de weeën en zodra mijn man thuiskomt geef ik aan dat hij moet zorgen dat hij gedoucht en al is, zodat dat niet meer hoeft. Ik kan de weeën nog prima opvangen en heb hem nog niet nodig. Ik zit op de salontafel en beweeg/tril ritmisch met mijn benen wat lijkt het helpen en ik concentreer mij op mijn ademhaling. 

 

"Op de koelkast hangt een briefje van de verloskundige met de 'regels' wanneer je mag bellen."

 

Op onze koelkast hangt een briefje van de verloskundige met de 'regels' wanneer je mag bellen: een uur lang weeën die minimaal een minuut duren en maximaal 5 minuten uit elkaar liggen. Om 16:15 uur laar ik mijn man de verloskundige bellen, omdat ik sinds 15:00 uur mijn weeën heb getimed, ze 35-45 seconden duren en ze 3-4 minuten uit elkaar liggen.

 

"Zodra ik persdrang krijg in de auto moet ik haar bellen."

 

Om 16:50 uur staat de verloskundige voor de deur. Oei, dus dit zijn echt weeën... De verloskundige wil even checken hoe we ervoor staan. 6 Centimeter op 17:00 uur. Het bevalplan was in het ziekenhuis bevallen in een (door ons meegnomen) bevalbad. De verloskundige belt het ziekenhuis en laat een kamer voor ons klaarzetten waar het bad in past. Zij stapt de voordeur uit en wij willen net de achterdeur uitstappen om richting het ziekenhuis te gaan wanneer om 17:15 uur mijn vliezen breken. Mijn man roept snel de verloskundige terug die constateert dat het vruchtwater helder is, maar dat er nu toch enige haast geboden is. Ze subbiet mijn man goed door te rijden en geeft mij de duidelijke instructie niet te persen in de auto. Zodra ik persdrang krijg in de auto moet ik haar bellen (ze rijdt achter ons aan).

 

"Nu eerst snel naar boven naar de verloskamer."

 

 

De autorit ging gelukkig goed, al waren de weeën gelijk een stuk heftiger. Om 17:40 uur arriveren we in het ziekenhuis. Omdat alles zo snel leek te gaan, hebben we besloten het bad maar even in de auto te laten staan. Nu eerst snel naar boven naar de verloskamer. Vanaf daar kijken we wel verder.

 

"De verloskundige sjeest mij naar boven terwijl mijn man de auto parkeert."

 

De verloskundige sjeest mij naar boven terwijl mijn man de auto parkeert en achter ons aankomt. Nog voordat mijn man weer bij mij is, weten we na het toucheren dat we op 8 centimeter zitten. Jeetje wat gaat het snel allemaal!

 

"Ik durf niet goed door te persen en het gaat mij allemaal wat te snel."

 

De verloskundige en de kraamverzorgster die ons bij zal staan leggen hun spullen klaar. En nog voordat ik het doorhad, kreeg ik om 17:55 uur persdrang met volledige ontsluiting. Om 18:02 begint mijn bevalling en wat is het lastig! Ik durf niet goed door te persen en het gaat mij allemaal wat te snel. Omdat het onderkantje erg rauw voelde na het strippen en toucheren wil ik liever niet dat de verloskundige nog meer gaat voelen/helpen bij het persen. 

 

"Wederom kan ik niet goed persen."

 

Omdat om 18:50 uur de progressie wat matig is, beslissen we de baarkruk een kans te geven. Dit werkt. Ons meisje daalt goed naar beneden. Maar omdat ik de kruk erg oncomfortabel vind, gaan we toch proberen om dochterlief op bed geboren te laten worden. Nee, dit is het toch niet. Wederom kan ik niet goed persen en word ik door manlief en de verloskundige gelijk weer op de baarkruk gezet. 

 

"Gelukkig geeft de verloskundige aan dat alles nog heel is."

 

Bij het geboren worden van het hoofdje kan ik lastig meepuffen en pers in een roes door. Gelukkig geeft de verloskundige aan dat alles nog heel is en dat bij de volgende wee onze dochter geboren zou worden.

 

"Vanwege bloedverlies wil de verloskundige mij op bed hebben om te kunnen beoordelen waar dit vandaan komt."

 

En daar, om 19:13 uur, komt onze prachtige dochter Saar ter wereld met 4104 gram en 50 centimeter. Ik krijg vrijwel gelijk een prik in mijn bovenbeen om de nageboorte te laten komen en vanwege bloedverlies wil de verloskundige mij op bed hebben om te kunnen beoordelen waar dit vandaan komt. 

 

"O ja, vergeten."

 

Ik wilde mijn dochter al aangeven, zodat ik op kon staan toen mij werd meedegedeeld dat dit niet kon, omdat ze nog vast zat aan mij. O ja, vergeten. Ondersteund door de kraamhulp, verloskundige en mijn man ben ik op bed gekomen. Hier kon ik heerlijk genieten van de eerste geluidjes van mijn dochter. Helaas kwam toen het vervelende nieuws dat ik een totaalruptuur had opgelopen en dat de gynaecoloog opgeroepen werd op te beoordelen hoe/waar/wanneer dit gerepareerd zou worden.

 

"Net bij de laatste wee gaat alles alsnog kapot."

 

Nu werd ik erg emotioneel. Het was zo snel gegaan en net bij de laatste wee gaat alles alsnog kapot. Mijn ergste nachtmerrie. Ik wilde niet verdoofd worden daar... Ik wilde de pijn niet voelen... Ik werd enigszins gerustgesteld toen na een aantal keer checken besloten werd dat dit op de operatiekamer gehecht diende te worden en dat dit zou gebeuren met algehele anesthesie. Ik heb heerlijk liggen en genieten van mijn dochter en alles even laten bezinken. Omdat het even duurde voordat ik naar de operatiekamer kon (i.v.m. spoedgevallen) hebben wij rond 20:30 uur de grootouders gebeld met de verassing van hun leven. Die waren door het dolle heen!

 

"Ik heb de hele nacht geen oog dichtgedaan."

 

Uiteindelijk ben ik onder algehele narcose gehecht en kon daarna vrij snel weer naar mijn man en dochter. We hebben we nacht mogen doorbrengen in het ziekenhuis, omdat ik nog een katheter had en voordat ik terug was van de OK was het al bijna 12 uur. Ik heb de hele nacht geen oog dichtgedaan en ik heb enkel liggen kijken naar mijn allermooiste, liefste en meest waardevolle bezit: Saar.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18) en Pip (aug '20), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

Uitgelichte berichten

Wasbare luiers van Mooregreen: grote test

7 Jun 2020

1/9
Please reload

Nieuwsbrief
Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwste blogs
Please reload

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355