Van vage klachten naar een ziekenhuisopname

Mijn dochter is ruim 5 weken oud. Ik geniet zó van haar en van de kraamtijd. Van het niks hoeven doen buiten haar en mijn zoontje van 2 verzorgen. Heerlijk! Toch loop ik rond met vage buikpijn. Na de bevalling was er geen vuiltje aan de lucht, dus tja... Het zal wel niks zijn. Toch blijft het me achtervolgen. Opstaan en tillen voelen enorm zwaar in mijn bekken. Alsof er een baksteen in mijn onderbuik zit. Voor de zekerheid en op aanraden van vriendinnen en mijn man bel ik de verloskundige. Zij denkt dat mijn cyclus er wellicht weer aankomt. Klinkt als een logische verklaring waar ik zelf ook al aan had gedacht. 

 

"Het is immers niks acuuts."

 

Een paar dagen later heb die baksteen echter nog steeds in mijn onderbuik. Ik vraag me af of het bekkeninstabiliteit zou kunnen zijn en ik bel op donderdag toch maar de huisarts. Vrijdag zit hij helaas vol dus ik kan pas na het Pinksterweekend terecht. Nou, prima! Het is immers niks acuuts.

 

"Zondag is het er nog steeds allemaal en besluit ik toch de huisartsenpost te bellen."

 

Vrijdag krijg ik steken in mijn rechterflank en denk ik me vertild te hebben Het is ook een gesjouw met een baby en een peuter! Niet gek dus. Zaterdag heb ik nog steeds last van die 'spierpijn'. Mijn man raadt me aan om toch even langs de huisartsenpost te gaan. Ik besluit even te wachten of de klachten niet toch nog voorbij gaan en geef hem te kennen dat ik wacht tot zondag.

Zondag is het er nog steeds allemaal en besluit ik toch de huisartsenpost te bellen. Voordat het kraambezoek komt, kan ik nog langskomen. Top! Snel fiets ik er naartoe. De huisarts kan niks vinden. Wel wat licht verontreinigde urine, maar dat is niet vreemd 6 weken na de bevalling. Met een gerust hart fiets ik in de zon weer terug naar huis.

 

"'s Nachts om 2 uur schrik ik wakker van stekende pijn aan mijn rechterflank."

 

's Nachts om 2 uur schrik ik wakker van stekende pijn aan mijn rechterflank. Ik ga op mijn linkerzij liggen, maar ook dit doet veel zeer. Als ik rechtop wil gaan zitten, ontneemt de pijn me de adem. Ik krijg het benauwd en raak in paniek. Dan bel ik toch maar weer de huisartsenpost en mag ik langskomen. Wederom kan de huisarts niks vinden. De kweek die van mijn urine genomen werd, vertoont (nog) geen afwijkingen hetgeen een blaasontsteking lijkt uit te sluiten. De arts belt met de gynaecoloog. Ook deze arts ziet geen duidelijke verklaring op basis van de klachten. Ik word doorgestuurd naar de spoedeisende hulp voor bloedafname en verder onderzoek. Tot half 5 zit ik daar. Ik voed er mijn pasgeboren dochter en wacht op de uitslagen. Om 5 uur verschijnt de arts. Hij geeft aan dat de eiwitten in mijn bloed verhoogd zijn, hetgeen duidt op een ontsteking. De vraag is: waar? Om 11 uur 's ochtends mag ik terugkomen. Nuchter.

 

"Ze vermoeden een galblaasontsteking."

 

Zo gezegd, zo gedaan. Weer wordt er bloed afgenomen en wordt er in mijn buik gevoeld. Ik schiet tegen het plafond wanneer de arts in mijn rechterzij net onder mijn ribben drukt. Pijn!!! Ze vermoeden een galblaasontsteking. Ik krijg tramadol mee naar huis en mag na het lange weekend op dinsdag terugkomen voor een echo en vermoedelijk een operatie. 

 

"Na bijna 48 uur blijken de ontstekingswaarden nog steeds te stijgen."

 

Na een avond met veel pijn en een nacht met tramadol meld ik me om 9 uur in de ochtend op de afdeling chirurgie waar mijn operatieshirt al klaar ligt en ik om 12 uur word opgehaald voor een echo. Het is niet de galblaas die de pijn veroorzaakt, zo blijkt. Volgende hypotheses die later die dag de revue passeren zijn: longembolie en nierbekkenontsteking. Ik krijg een CT scan van mijn longen waarna de eerste diagnose gelukkig weggestreept wordt. De ontstekingswaarden in mijn bloed blijven stijgen en met 8 paracetamollen per dag lukt het me niet om de pijn te dempen. De tramadol is nodig om de dag door te komen. Er wordt gestart met antibiotica via een infuus. Na bijna 48 uur en een nacht met 40 graden koorts, blijken de ontstekingswaarden nog steeds te stijgen en is er niks uit de kweek gekomen. Moedeloos word ik ervan. Ik mag niet naar huis en mis mijn kindjes.

 

"Neem jezelf en je klachten serieus en verwaarloos niks."

 

Een dag later is er eindelijk goed nieuws: de waarden zijn gedaald! Nog een dag later weer goed nieuws: de waarden zijn nog verder gedaald en ik mag eindelijk naar huis! De artsen vermoeden nog steeds dat het een nierbekkenontsteking is geweest. En ik kan je zeggen: dat doet pijn! Veel pijn! Neem jezelf en je klachten serieus en verwaarloos niks. Want door pas laat actie te ondernemen, ben je uiteindelijk letterlijk en figuurlijk veel verder van huis. 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

4 Voordelen van driftbuien

4 Sep 2019

1/10
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2019 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355