Volgens de artsen zou ik er nu niet zijn geweest

20 Sep 2018

Ik ben Lisanne. Volgens de artsen zou ik er nu niet geweest zijn. Lees het verhaal van mijn papa en mama hieronder. 

 

13 Januari 2018. We hebben zo uitgekeken naar vandaag, want vandaag krijgen wij te horen of onze baby een jongetje of een meisje is. Ik ben vandaag bijna 14 weken zwanger. Enkele weken geleden voelde ik mij ellendig, misselijk en moe waardoor ik tegen mijn man zei: "Schat, ik denk dat ik zwanger ben." Ik kocht een zwangerschapstest (oké, ik kocht er 10) om te testen of ik zwanger was. Ik deed de test en had deze op de prullenbak op het toilet neergelegd, zodat ik even snel wat andere dingen in huis kon doen in de tijd dat je moet wachten op de uitslag. Mijn wekker ging af en ik liep naar de test toe. Ik zag een kruisje! Ik was dus zwanger!

 

"Mochten er dan complicaties zijn, zouden ze dit tijdig ontdekken."

 

Ik belde mijn man op om het grote nieuws te vertellen. Hij dacht eerst dat ik een grapje maakte, maar na verschillende foto's met de test in mijn handen, geloofde hij mij. We waren erg blij met dit grote nieuws, maar tegelijkertijd heel angstig, omdat we voor onze eerste dochter een miskraam hebben gehad die niet zo fijn was verlopen. Ook met de zwangerschap van onze dochter waren er complicaties (vroegtijdig gebroken vliezen met 33 weken zwangerschap). Ik besloot dan ook om onder controle te komen bij de gynaecoloog in het ziekenhuis. Mochten er dan complicaties zijn, zouden ze dit tijdig ontdekken.

 

"In het ziekenhuis vertelden ze mij dat ik niet zwanger was."

 

De eerste weken van de zwangerschap waren ellendig. Ik was constant ziek en kon niets binnenhouden. Zelfs slokjes water kwamen er meteen weer uit. Omdat ik niet in het ziekenhuis opgenomen wilde worden, bleef ik toch eten en drinken. 
In de vijfde week van mijn zwangerschap kreeg ik last van krampen die niet wilden afnemen. Ik besloot de gynaecoloog 's avonds laat te bellen en mijn zorgen uit te spreken. Ik mocht langskomen. In het ziekenhuis vertelden ze mij dat aan de hand van hun zwangerschapstest, ik niet zwanger was. Vol ongeloof liep ik het ziekenhuis uit om bij de apotheek een betrouwbare zwangerschapstest te halen. Thuis deed ik weer een test en ja hoor, ik was echt zwanger!

 

"Het tweede vruchtzakje werd afgestoten door mijn lichaam."

 

Vervolgens belde ik de gynaecoloog op om mijn bevindingen te melden waarbij ik aandrong op een vervolgafspraak met een echo. 2 Weken later mocht ik komen en bij de echo bleek inderdaad dat ik zwanger was. Het bleek een tweelingzwangerschap te zijn, maar het tweede vruchtzakje werd afgestoten door mijn lichaam. 

 

"Zij vertelde mij lachend dat dit niet mogelijk was bij zo'n korte zwangerschap."

 

Na enkele dagen vermoedde ik dat ik vruchtwater verloor. In paniek belde ik mijn gynaecoloog op. Zij vertelde mij lachend dat dit niet mogelijk was bij zo'n korte zwangerschap. Ik was overbezorgd. Ik moest maar eens van mijn zwangerschap gaan genieten. 

 

"De echoscopiste viel stil en wist niet goed wat ze moest zeggen."

 

En toen brak die dag aan. In week 14 van mijn zwangerschap. Ik dacht niet aan het geslacht. Ik was vooral bang dat de echo niet goed was. De echo werd gestart. De echoscopiste viel stil en wist niet goed wat ze moest zeggen. Ze bleef kijken op de echo. Ze vertelde dat ze geen duidelijke echo kon maken en dat ze geen vruchtwater zag. Ze adviseerde me direct naar het ziekenhuis te gaan. Ze zou alvast melden dat ik eraan zou komen. 

 

"Het advies: zwangerschap afbreken."

 

In het ziekenhuis werd er direct, na aandringen, een spoedecho gemaakt. Ook daar kreeg ik te horen dat er geen vruchtwater meer was. Ik werd doorverwezen naar een academisch ziekenhuis. In het academisch ziekenhuis werden alle controles weer opnieuw uitgevoerd en kreeg ik van de gynaecoloog te horen dat mijn vliezen volledig gebroken waren. Ons kindje zou het niet redden. Het advies: zwangerschap afbreken. Ik heb direct aangegeven dat ik dat niet zou doen. Het leven beëindigen van ons kindje terwijl er nog duidelijk een hartslag te horen was, kon ik niet. Ik besloot door te gaan met de zwangerschap zolang het mijn leven niet in gevaar zou brengen. Ik vroeg de arts om een duidelijk plan te maken en heb mijn leven vanaf dat moment zo ingericht dat ik voldoende bedrust kon houden. Met hulp van een thuiszorgorganisatie.

 

"Volgens de artsen zou het kindje namelijk na de geboorte overlijden."

 

Wekelijkse controles volgden. Ik kreeg telkens te horen dat er geen vruchtwater was, maar dat de baby groeide volgende de curve. Met de 20-wekenecho kregen we als uitslag dat er geen enkele afwijking bij de baby was geconstateerd. We kregen hoop dat de baby een kans had, maar kregen ook steeds te horen dat we ons moesten voorbereiden op het ergste: afscheid nemen van ons kindje. Volgens de artsen zou het kindje namelijk na de geboorte overlijden als dit niet tijdens de zwangerschap gebeurde.

 

"Met week 23+3 werd ik midden in de nacht badend in het bloed wakker."

 

De weken kropen voorbij. Ik deed mijn best om zoveel mogelijk water te drinken, komkommers te eten en rust te houden. Met week 23+3 werd ik midden in de nacht badend in het bloed wakker. Ik belde de ambulance en werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Daar kreeg ik te horen dat er een infectie in mijn bloed was gevonden en dat het er via de baarmoeder was gekomen. Er werden kweken afgenomen die na 48 uur een uitslag zouden geven. 

 

"Ik besloot de weeën niet op te laten wekken."

 

De gynaecoloog besloot niet zo lang te willen wachten. Zijn plan: weeën opwekken en het kindje geboren laten worden. De gynaecoloog gaf aan dat de infectie mij ziek zou maken en dat het ergste kon gebeuren... Ik gaf aan dat ik een virale infectie had in mijn keel en dat die waarschijnlijk de verhoogde infectiewaarden gaf. Ik besloot de weeën niet op te laten wekken en vroeg om het starten van antibiotica. Ook eiste ik een overplaatsing naar een academisch ziekenhuis. Mocht de baby geboren worden, zou de baby op de juiste plek zijn om geholpen te worden. 

 

"Ik moest blijven en mocht niet meer naar huis."

 

Na 2 dagen werd ik overgeplaatst naar een academisch ziekenhuis waar direct, na mijn aandringen, longrijping werd gegeven. Ik moest blijven en mocht niet meer naar huis totdat de baby geboren zou zijn. De weken in het ziekenhuis waren zwaar voor mij. Ik wilde naar huis naar mijn man en dochter. Ik wist dat dat niet verantwoord was en zat de weken uit. 

 

"Het was al zo vaak loos alarm geweest, dat de artsen ook dit keer dachten dat het loos alarm zou zijn."

 

Er gebeurde veel in het ziekenhuis: meerdere malen op de bevalkamer met loos alarm, voor de tweede keer longrijping, overplaatsing naar een ander ziekenhuis, omdat de afdeling neonatologie volzat, veel angst en heel veel verdriet. Maar toen brak daar die dag aan. Ik voelde me slecht. Ik had constant pijn en had de nacht niet kunnen slapen. Het was al zo vaak loos alarm geweest, dat de artsen ook dit keer dachten dat het loos alarm zou zijn. Ik vertelde dat het dit keer anders voelde. Toch werd een ruggenprik geweigerd.

 

"De beentjes waren er al uit."

 

Mijn man en dochtertje kwamen langs en ik borstelde nog de haartjes van onze dochter. Door de pijn ging ik op bed liggen en vroeg ik mijn man met de kleine naar de speeltuin te gaan, zodat ik alsnog om een ruggenprik kon vragen. De arts weigerde dit nogmaals en vroeg mij rustig te blijven. Ik kon echter niet lopen, niet zitten en niet staan. De arts liep weg en op dat moment voelde ik ons kindje naar beneden komen. Ik ging snel liggen en drukte op de alarmknop, maar niemand kwam. Ik belde met mijn mobiele telefoon naar de spoedlijn van de afdeling en vroeg of er direct iemand kon komen. Nadat de arts mij toucheerde, zei ze: "Je kindje wordt nu geboren." De beentjes waren er al uit. 

 

"Ze was zo mooi! Maar helemaal blauw..."

 

Er werden hele hulptroepen naar mijn kamer geroepen. Ik mocht bevallen! En toen was daar dat moment waarbij ik te horen kreeg dat we een dochter hadden! Dat moment zal ik nooit meer vergeten. Ons meisje. Een heel klein perfect meisje dat helemaal compleet was. Ze was zo mooi! Maar helemaal blauw... De wereld viel voor mij stil en ik vroeg: "Leeft ze?" Ik kreeg als antwoord: "Ja je dochtertje leeft. Praat maar even tegen haar en raak haar maar aan." Daarna werd ze meegenomen door de kinderartsen.

 

"Ik werd met mijn bed en al naar de NICU gebracht."

 

Ik belde mijn man en vertelde hem dat ik zojuist was bevallen van onze dochter! Ik zou naar de operatiekamer gaan voor de nageboorte en zou hem daarna spreken. Nadat ik op de operatiekamer was geweest en uit de narcose kwam, vroeg ik direct waar onze dochter was en of ze nog leefde. Ik werd met mijn bed en al naar de NICU (Neonatale Intensive Care Unit) gebracht waar ik ons meisje zag. In een couveuse met allemaal draadjes en andere alarmbellen. 

 

"We leefden van uur tot uur."

 

De maanden die volgden waren zwaar. Soms vraag ik me af hoe we dat hebben doorstaan en hoe we ons zo sterk konden houden. We belden bijna ieder uur om te vragen of ze nog leefde en we gingen 2 keer per dag naar het ziekenhuis om bij haar te zijn. We leefden van uur tot uur. 

 

"We waren zó blij, maar tegelijkertijd ook bang."

 

Weken gingen voorbij. Verschillende ingrepen, overplaatsingen naar andere ziekenhuizen, verschillende medicatie, verschillende beademingsapparatuur passeerden de revue. Na 2 lange maanden werd ons meisje overgeplaatst naar het streekziekenhuis en enkele dagen daarna was er geen ademhalingsondersteuning meer nodig. Al gauw dronk ze haar flesjes leeg en kort daarna zagen we een baby die snel naar huis zou mogen. We waren zó blijf, maar tegelijkertijd ook bang om haar mee naar huis te nemen. 

 

"We genieten van ons meisje!"

 

De dag dat ons meisje naar huis mocht, was de allermooiste dag voor ons na zo'n lange strijd. We genieten nu onwijs van elk geurtje, geluidje en elke beweging. We genieten van ons meisje!

 

Ik ben Lisanne. Ik ben geboren met 26 weken en 6 dagen. Ik woog bij mijn geboorte 930 gram. Ik ben een pittige dame en inmiddels zit ik al boven het geboortegewicht. Volgens de artsen zou ik er nu niet zijn, maar mijn papa, mama en zusje hebben altijd in mij geloofd. Ze hebben voor mij gevochten!

 

*Namen zijn gefingeerd en de baby op de foto is niet de baby uit dit verhaal.

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Nieuwste blogs
Please reload

Volg Online opvoeden ook op Social Media
  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
Nieuwsbrief
Uitgelichte berichten

De bevaltrends in 2020

17 Jan 2020

1/8
Please reload

Over mij

Welkom op onlineopvoeden.nl!


Online opvoeden is een mamablog over het opvoeden en opgroeien van jonge kinderen vanuit de theorie én de praktijk.

 

Ik ben Femke: trotste moeder van Mees (sept '18), zwanger van een tweede kindje, pedagoog en doula. Ik schrijf graag blogposts over de ontwikkeling en de opvoeding van kinderen, maar ook over leuke weetjes, activiteiten, baby- en kinderspullen én over mijn eigen zoektocht in het (natuurlijk) ouderschap. Tenslotte deel ik regelmatig tips en ervaringen van andere moeders op mijn blog.

 

Lees je gezellig mee?

  • Facebook
  • Instagram

© Copyright 2020 Online opvoeden. Alle rechten voorbehouden. / Culemborg / info@onlineopvoeden.nl / 0621932822 kvk nummer: 68597355